Als ik op 9 juni tussen kwart over elf en half twaalf ’s avonds naar de verkiezingsshow van de NOS zit te kijken, en elk van mijn zenuwen staat stijf in mijn lijf over de vraag of een wijs man als Cohen mijn minister-president wordt, of een rondzoenende branie als de eeuwige student Rutte.

Wat is dan het allerallerallerlaatste waar ik nieuwsgierig naar ben?

Naar de uitslagen van Dirksland, Goeree-Overflakkee, achtduizenddriehonderd inwoners, opkomst 76,9 procent, Trots op Nederland 0,2 procent.
Maar op één van de 136 locaties die de regie, of de productie, of de research of de cameracoördinator van de Publieke Omroep heeft aangewezen, wacht de aanwijzer bij het wisscherm (‘heb je dat nou als kind ook altijd al willen worden?’), en veegt zijn hand over een gemeente die me met alle respect totaal onverschillig laat, in de hoop dat hij Gasselternijveen er in één adem nog achteraan mag doen. Zo’n uitzending is urenlang in handen van de audiovisuele gadgets – het is net zoals ze in de dagen van de Sovjet-Unie in Gum je wisselgeld uitrekenden: met een telraam, dat ze intussen gedigitaliseerd hebben.

Is Nederland, over Sovjet-Unie gesproken, het land van de persoonlijkheidscultus geworden?
Ik zag een bevende nieuwe presentator op de Pier van Scheveningen staan, waar de PVV bijeen was. Hij mocht nergens in. Als hij een lid van de hooliganachtige menigte op de achtergrond had willen aanspreken, had hij een goelag van Wilders geriskeerd, want hij moest doodstil wachten tot de confettizak ontplofte, en de Drager van het Kogelvrije Vest op de muur van zijn eigen mausoleum minutenlang was toegejuicht.
Het is ook nooit om het gedachtegoed van het communisme gegaan, altijd om Stalin.

Femke – als het kan nog erger.

Lees verder

Bron: NRC Next