De opzienbarende nederlaag van Ahmed Marcouch in de strijd om het PvdA-lijsttrekkerschap in het nieuwe Amsterdamse stadsdeel Nieuw-West blijft de gemoederen bezighouden. Het VPRO-programma Tegenlicht volgde Marcouch in zijn politieke overlevingsstrijd als lijstduwer van de stedelijke PvdA-lijst. De kijkers zagen een eenzame politicus, die met een klein groepje getrouwen op zoek ging naar voorkeurstemmen, waarbij hij in de steek werd gelaten door de hoofdstedelijke partijboss Lodewijk Asscher. 

Marcouch was goed genoeg voor twee raadszetels. Het integratieboegbeeld van de PvdA liet de hoofdstad echter weldra achter zich. Job Cohen haalde hem naar Den Haag. Als nummer 15, de hoogste nieuwkomer, is hij inmiddels verkozen tot Kamerlid. De nederlaag van Marcouch tegen Achmed Baâdoud zorgde voor verbazing en ongeloof. Hoe was het mogelijk dat de lieveling van de partijtop en de media het moest afleggen tegen een onbekende apparatsjik? 

Al snel kwamen er allerlei verklaringen in omloop. Marcouch zou grote weerstand hebben opgeroepen bij conservatieve Marokkanen vanwege zijn progressieve standpunten over homo-emancipatie. Daarnaast gingen er verhalen rond over het ronselen van nieuwe leden door het Baâdoud-kamp. Kort na de enerverende partijvergadering kwam er nog een derde versie. 

Het Parool meldde in een Laster-en-bedrog-in-West-reconstructie, dat Marcouch ook het doelwit was geworden van roddels over vermeende affaires met vrouwen. Deze verklaringen gingen voorbij aan enkele zeer voor de hand liggende zaken. Marcouch was in het eigen stadsdeel lang niet zo populair als bij de media. Er bestond veel verzet tegen zijn religieuze agenda (koranonderwijs, hoofddoeken bij de politie, ‘bloeiend moslimstadsdeel', de komst van de Poldermoskee en de aan de Moslimbroederschap verbonden FION-moskee, een verworpen motie van wantrouwen wegens vermeende subsidies voor salafisten, het doorzetten van de omstreden notitie over kerk en staat). 

Dat verzet leidde eerder al tot een partijscheuring in zijn eigen stadsdeel Slotervaart. Daarnaast had Marcouch veel weerstand opgeroepen bij het partijkader van naburige afdelingen door zijn solistische optreden bij de vorming van nieuwe stadsdelen. Om die reden betitelde ik de verhalen rond de val van Marcouch als dolkstootlegendes in twee blogs, die ik kort na de geruchtmakende partijavond schreef. 

Lees verder bij Het verraad van Links