De laatste dagen heb ik heel wat berichten, van vrienden en familie, uit Frankrijk ontvangen. De teneur van al die hartenkreten is zeer verontrustend. Alsof het land op de rand van een diepe afgrond is gaan zitten en nog maar op een ultiem duwtje hoeft te wachten.

Alsof de natie op het punt staat om uit elkaar te spatten of door een tsunami van haat wordt bedolven. Ik ben geneigd om dit algehele pessimisme sterk te relativeren. Gaat het soms niet over voetbal en in het bijzonder over het nationale elftal? En die nationale ploeg interesseert me niet meer sinds de kopstoot van Zidane tegen een Italiaanse speler tijdens de verloren WK-finale van 2006.

Deze daad van geweld, egoïsme (de hele ploeg werd hiermee benadeeld) en culturele achterlijkheid (de moslim Zidane kon niet accepteren dat een vrouwelijk familielid verbaal werd beledigd) werd door bijna iedereen goed gepraat. Zidane is nog steeds een halve god in Frankrijk. Maar ik besef ook dat de reden waarom de huidige perikelen rond het elftal Fransen zo diep raken, met meer dan slechte sportieve resultaten of ordinaire ruzies te maken heeft.

Kennelijk is die nationale ploeg voor velen de spiegel van de natie. De zieke ziel die alleen schaamte, hoon en woede herbergt. De implosie van deze groep is niet alleen een kwestie van opgeblazen ego’s of overbetaalde arrogante kwasten. De publieke opinie is er van overtuigd dat de meeste spelers niet van Frankrijk, zijn vlag, shirt en nationale hymne houden. Volgens berichten kent de ploeg een immense kloof die langs etnische en religieuze groepjes loopt. De witte spelers, die in de minderheid zijn, praten amper met de zwarte.

De moslimse bekeerlingen Ribery en Anelka zouden de niet-moslim Gourcuff pesten en hem geen bal gunnen. Volgens dagblad Le Monde zijn de meeste zwarte spelers in achterstandwijken opgegroeid. Dit zou de reden zijn waarom ze de ’nette’ Bretonse Gourcuff, zoon van een wiskundeleraar, niet kunnen pruimen. Gisteren waarschuwde de socialistische politicus Julien Dray dat via het elftal een aanval tegen multicultureel Frankrijk wordt ingezet. Een discussie hierover is niet wenselijk en onaanvaardbaar, zei hij. Het lijkt al te laat. 

Lees verder in Trouw