Het Nederland van Geert Wilders lijkt voorlopig van de baan. Zijn agenda van ‘hoop en optimisme’ – massadeportaties, knieschoten, kopvoddentax, boerkaverbod; hoe optimistisch wil je zijn? – is even naar de achtergrond verdwenen. De liberaal Rutte had er allemaal best compromissen over willen sluiten – ‘zullen we dan een knieschot doen met rubberen kogels, Geert? En als die boerka’s nou de kleuren hebben van de Nederlandse vlag?’ –  maar een sluwe Limburger gooide roet in het eten.

Maxime Verhagen zal de geschiedenis ingaan als de man die Nederland redde van een internationale afgang. Dat hij dat alleen deed uit eigenbelang, is weer wat anders. Verhagen wil geen tweespalt in zijn partij, dan wordt hij straks leider van een christelijk splintertje. De boel bij elkaar houden betekent nu even een stapje terugzetten en toekijken.

De volgende keuze lijkt daarom Paars-plus. Of Paars-groen, zoals GroenLinks-leider Femke Halsema het noemt, en ik hoop dat ze gelijk krijgt. Want VVD-leider Mark Rutte is een vleesgeworden asfaltstorter, die Nederland het liefst tot in alle uithoeken zou plaveien met beton.

Heb je op Halsema gestemd om de zaak zo veel mogelijk naar links te trekken, krijg je Rutte cadeau. Of andersom: je hoopte nu eens op een lekker rechts beleid, samen met de PVV, komt er een GroenLinkser met een term waar je nog nooit van hebt gehoord: ‘duurzame economie’.
PvdA’er Guusje ter Horst: mag gewoon terugkomen

Paars-plus staat of valt met de mensen die het gaan dragen. VVD’er Pieter Winsemius op VROM of WWI – er is geen betere kandidaat. GroenLinkser Kees Vendrik op Financiën: voor iedereen verteerbaar.
Jan Marijnissen op Sociale Zaken: idem. PvdA’er Guusje ter Horst: mag gewoon terugkomen. Er is eigenlijk maar één probleem: de beste minister van Buitenlandse Zaken is CDA’er Maxime Verhagen.

Lees verder in De Volkskrant