Je dacht dat in euthanasiegidsland Nederland niet makkelijk afgegleden zou worden naar ‘U móet tekenen’.
Mis.
Een dierbare ligt sinds februari in het ziekenhuis. In haar tachtigjarige lichaam huist een bacterie die steeds nieuwe infecties veroorzaakt.
Misschien ligt het aan het ziekenhuis en niet aan de jongste medische cultuur.
Misschien ligt het aan de co-assistenten die nog nat achter de oren zijn, en niet aan officieel beleid.
Misschien ligt het aan de achteloosheid van vermoeid ziekenhuispersoneel en niet aan protocollen voor langdurig zieken.

Feit is dat in het provinciale ziekenhuis, bij het bed van deze vrouw die duidelijk haar wens uitte dat ze wil blijven leven, bijna dagelijks iemand van het personeel over haar dood begon.

Beseft mevrouw wel dat het misschien nooit meer goed komt? Wil ze direct tekenen dat ze geen reanimatie wil? Ze blijven aandringen. Tot de oude vrouw in paniek raakt. Ze wil haar kleinkinderen zien opgroeien, ze wil niet dood. Mensen van karton zijn het, de onheilsprofeten aan haar bed. Hoe kunnen ze zich zo vergissen in wie ze voor zich hebben, in de vrouw die haar levensverhaal al vele malen heeft verteld? Toen ze op haar dertigste zware reuma en hartkwalen kreeg, voorspelden de artsen een snelle ondergang. Geen werk meer, geen sport, geen reizen, geen pianospel. Spoedig een rolstoel en traplift. Het liep anders, ze bleef op de been, leed helse pijnen, maar sportte, speelde piano, verzorgde haar tuin en kleinkinderen. Zelfs nu krijgt de bacterie haar niet klein. Waar hij ook opduikt, hij overwint niet. Reanimatie In het ziekenhuis zien ze dat anders. Daar houden ze voet bij stuk dat de dood in sneltreinvaart nadert en dat mevrouw moet tekenen tegen reanimatie. Want reanimatie zou zoveel botbreuken opleveren, dat ze daarna geen mens meer is. Vegeteren in een rolstoel! Ze kennen haar nachtmerrie en gebruiken die effectief.

Lees verder in De Volkskrant

Bron: De Volkskrant