De dag-tweet in nrc next van gisteren kwam uit Sao Paulo en was dus in het Portugees gesteld. De vertaling luidde: ‘Grote zorgen! Verslaan we Chili, wacht Holland’. Ik zal als eenvoudige broodschrijver weinig nalaten om bij de nieuwe hoofdredacteur van o.a. deze prachtige ochtendkrant in het gevlij te komen, maar er zijn grenzen. In negenennegentig van de honderd gevallen lees je een tweet met plaatsvervangende schaamte. Of het nou om de tuttige boodschappen gaat van Femke Halsema (‘even naar de kapper’), om de troosteloze van Maxime Verhagen (‘terug van de schoenmaker’), om de ijverige van Job Cohen (‘morgen naar de informateur’), om de grootsprakige van Alexander Pechtold (‘ik kom net terug in het midden van de Nederlandse politiek’) of om de uitzichtloze van Mark Rutte (‘geen idee waar ik nu weer naar toe moet’) – elke tweet is een stilistisch testimonium paupertatis. Politici krijgen zelden een fatsoenlijk kort Nederlands zinnetje uit hun pen, hun laptop of hun mond, dus voor een korte, niet onaardige, laat staan spirituele Hollandse halve alinea moeten ze helemaal boven hun macht reiken. En we zagen dat ook een Braziliaan tegen de opgave het onderspit delft. Waarom, waarom heeft iemand ze tot de taal van 2010 verheven, en gaan we daar in mee? WEG MET DE BELACHELIJKE TWEETS! Nergens zijn we er zo dicht mee bij huis gekomen als met Paul de Leeuw, de meest overschatte komiek van de zaterdagavondindustrie, en Cornald Maas, het vleesgeworden Songfestival, tevens kunst- en cultuurpaus van de AVRO.

Bron: NRC Next