Dit stukje schrijf ik uit woede. Wat wil ik graag mijn snuit op de nationale televisie in de camera drukken en schreeuwen: En wat de fuck hadden jullie dán verwacht? Hoe hadden jullie gedacht een land van winnaars te worden?
Toen Bafana uit het WK lag, zaten tal van Zuid-Afrikanen in zak en as. Coach Parreira werd aangewreven dat hij de verkeerde opstellingen had gebruikt of niet de beste spelers had gekozen. Toen Ivoorkust, Nigeria en Kameroen eruit lagen, vroeg iedereen: waarom doen die Afrikaanse ploegen het zo miserabel? Gisteren dankte de corrupte Nigeriaanse regering haar voetbalploeg af. De spelers mogen twee jaar lang geen wedstrijden spelen.
Ik kan wel janken. Eigenlijk zou ik door een vuvuzela willen loeien en korte metten maken met alle lulkoek over Afrikaans voetbal.
Bij ons in de townships is bij hoge uitzondering een sportveld of een sportclub voorhanden. Op school is voetbal niet de eerste keus. Er is geen georganiseerde schoolvoetbalcompetitie zoals bij atletiek, basketbal, rugby en cricket. Er zijn geen jaarlijkse nationale schoolvoetbaltoernooien waar scouts hun werk kunnen doen.
Een voetballertje op het Oost-Kaapse platteland of in KwaZulu-Natal heeft feitelijk geen kans eruit gepikt en begeleid te worden naar topvoetbal op eredivisieniveau. In rugby wordt talent wel opgespoord, maar daar loopt menige briljante townshipspeler gemakkelijk blessures op door slechte voeding en verkeerde training. Het is ook moeilijk een killerinstinct te kweken wanneer louter overleven van jongs af aan de gewoonste zaak van de wereld is.
Maar nee, zonder eten, zonder sportveld, zonder coaching of een fatsoenlijke bal, zonder iemand die je ziet staan, moet Zuid-Afrika het doen met een elftal dat waarschijnlijk uit slechts 5 procent van de zwarte bevolking is gerekruteerd. En waarom? Omdat wij gewend zijn geraakt aan moeiteloze wonderwerken. Tovermomenten. Wat was Mandela anders dan een gewone herdersjongen en een bajesklant? Wat was Tutu anders dan een gewoon townshipjochie met polio? We hebben recht op wonderen!
Ik wil series als Idols en Big Brother in een vat vol bloedzuigers stoppen wegens de rotzooi waarmee ze de samenleving doodgooien: je kunt rijk worden met dikhuidige talentloosheid – wees net arrogant genoeg om je op te dringen aan een lamlendig publiek dat te lui is om enig zelfrespect en eergevoel te kweken.
Wie Bafana prijst, praat middelmatigheid goed, schrijft een journalist. Die man zijn kop kan ik wel onderkakken. Ik wil de politici te lijf gaan die in het parlement klagen over te weinig zwarte spelers in rugby, basketbal en cricket, maar met geen woord reppen over de misdadige manier waarop jong zwart voetbaltalent wordt veronachtzaamd.
Toen de Zwarte Sterren uit Ghana klaar waren met de VS, zei Samuel Kuffour, de man met 59 interlands op zijn naam, op televisie dat het Gods wil was dat Ghana had gewonnen. Niet het goede voetbalnetwerk aan de basis of de ambitieuze sportleraren van Ghana, nee God. Nou ja, moge God het voetbal in Afrika bijstaan, in het besef dat Hij vooral degene helpt die zichzelf helpt!
Antjie Krog  is een Zuid-Afrikaanse dichter en schrijfster.