Er rusten volgens De Pers vier pijlers onder Van Marwijks leiderschap.
1 Sluit je helemaal af voor de buitenwereld
Er waren de laatste weken periodes dat Bert van Marwijk dacht dat de hele wereld hem van advies wilde voorzien. Iedereen had een eigen visie op zijn Oranje, iedereen wilde hem helpen de juiste richting te vinden naar de wereldtitel. Een tsunami aan meningen kwam op hem af, zeker na de zege op Brazilië toen ook de twijfelaars mét hem gingen geloven in een hoofdprijs. Van Marwijk centrifugeerde de informatie en liet haar daarna weer snel vertrekken.
2 Kill the monster when it is small
Van Marwijk prijst de sociale vaardigheden en de boerenslimheid van voetballers. Je maakt ze niks wijs in hun professie, daar zijn ze te intelligent voor. Daarom gelooft hij ook niet in een opgelegde hiërarchie vaneen groep. Je moet de menselijke natuur haar gang laten gaan, dan ontwikkelt zich vanzelf een proces van teambuilding. Het liefst heeft hij strijd binnen een groep mensen, want alleen zo kom je tot uiterste prestaties.Van Marwijk geeft altijd het voorbeeld van Marit van Eupen en Kirsten van de Kolk, de twee gouden roeisters op de Olympische Spelen in Peking. Ze waren bepaald geen vriendinnen, maar waren toch op elkaar aangewezen. Het leverde een ultieme overwinning op.

Pas als de groepsdynamiek in gevaar komt, moet je als coach bijsturen. ‘Dan moet je meedogenloos zijn.’

3 Geef vertrouwen aan je spelers
Hét cruciale moment tijdens het WK waarop Van Marwijk zich ontpopte tot een coach van wereldklasse lag inde rust van de wedstrijd tegen Brazilië. Daar spoorde hij zijn ploeg niet alleen aan om de schroom van zich af te gooien, hij bleef ook het vertrouwen houden in het elftal dat 45 minutenlang was weggespeeld. ‘Elke andere coach had gewisseld, die van ons niet’, vertelde Wesley Sneijder over dat moment. ‘Dat geeft zoveel vertrouwen bij de mensen die in het veld staan, dáárdoor word je zelfverzekerder, weet je dat je af en toe een fout mag maken en kun je als individu groeien.’


4 Schakel je emoties tijdens het toernooi uit
Er zijn tijdens zijn periode bij het Nederlands elftal een paar momenten geweest dat Van Marwijk emotioneel werd. Tijdens de eerste keer dat het Wilhelmus werd gespeeld, dacht hij even aan zijn vader Bertus, die al meer dan twintig jaar geleden overleed. Bertus was zijn beste vriend, de enige aan wie hij vroeger af en toe advies vroeg. Vlak voor het eindsignaal van de halve finale gingen de gedachten van Van Marwijk uit naar Rinus Michels en Ernst Happel, de twee andere coaches die met het Nederlands elftal de finale van een WK hadden gehaald. Maar dat trotse gevoel duurde misschien een paar seconden, daarna fladderde het al weer weg als een blauwborst op zoek naar haar winterplaats.

Wie Van Marwijk de laatste vijf weken monsterde, zag alleen maar een man die nuchter analyseerde. Wie had gezegd dat hij op een WK voor postbodes was beland, zou het ook geloven. Geen moment liet de grootsheid van het evenement Van Marwijk uit zijn evenwicht brengen.
En na de finale stelde hij vast dat de beste had gewonnen.

Bron: De Pers

Meer berichten:

Wat is het nut van de mug?

Mensen met tatoeages hebben vaker seks

Wat te doen als het internet eraf ligt

Politie gaat woninginbraak serieus nemen

5 mythen over gezondheid en sport die men nog steeds gelooft

Wat er met je lichaam gebeurt als je dronken bent