Daaraan werd toegevoegd dat „de hoofdredacteur alleen de beslissing heeft over de inhoud van het blad”. Alleen – dus zonder inmenging van of zelfs vooroverleg met de directie. Uit mijn tijd bij NRC weet ik van ten minste twee zaken waarin de directie op z’n minst de wenkbrauwen moet hebben gefronst over de opinie van de hoofdredactie (de Indonesische kwestie en het huwelijk van Beatrix en Claus), al was het alleen maar omdat die tot abonneeverlies had geleid. 

Maar de directie greep niet in. Wél was de hoofdredacteur aanwezig bij de vergadering van de directie en commissarissen, maar ook daar werden vragen die bij deze of gene commissaris over het hoofdredactionele beleid gesteld werden, resoluut door de voorzitter afgekapt. (Natuurlijk konden afzonderlijke commissarissen als abonnee hun bezwaren aan de hoofdredacteur kenbaar maken – buiten de vergadering.)

 Het voordeel van de aanwezigheid van de hoofdredacteur bij die vergaderingen was dat hij op die manier inzicht kreeg in de bedrijfsvoering van de krant. In het geval van mijn eerste hoofdredacteur, Maarten Rooij, heeft dit geleid tot een proefschrift: Het economisch-sociale beeld van het dagbladbedrijf in Nederland (1956), dat hem een hoogleraarschap in Amsterdam bezorgde.

Lees verder in de NRC