De laatste dagen last van een vage melancholie, een moedeloosheid, een traagheid, een slapheid van lichaam en geest. Het is sterker dan ooit, die treurigheid van het weer thuiskomen, die iets heeft van een grote teleurstelling. Je vindt je stagnerende leven weer op dezelfde plaats terug. Ver van huis droom je dat er iets nieuws zal gebeuren. Je droomt dat je bij je thuiskomst iets onverwachts zult aantreffen. Maar niets... 

Er is geen voortgang in je bestaan gemaakt, je hebt de indruk een zwemmer op zee te zijn die zich niet vooruit voelt gaan. Je moet je oude gewoontes weer hervatten, je moet weer zin krijgen in het gewone leven van alledag. De dingen om mij heen, die ik ken, die ik wel honderd keer opnieuw heb gezien, bezorgen mij een onverdraag laffe smaak. Ik verveel me met die paar saaie en uitgekauwde ideeen die me steeds weer door het hoofd gaan.

En de andere mensen, van wie ik wat afleiding verwachtte, vervelen met net zo als ik mezelf verveel. Ze zijn nog precies hetzelfde als toen ik wegging, ook zij hebben niets beleefd. Zij hebben hun bestaan voortgezet. Ze zeggen me woorden die ik al van hen ken. Wat ze me vertellen, weet ik al. De hand die ze me geven lijkt op de hand die ze me al gegeven hebben. 

Alles is bij hen hetzelfde gebleven: hun vest, hun geest, hun maitresse, hun baan. Zij hebben niets bijzonders gedaan. Zij hebben evenmin iets nieuws te bieden als ikzelf. Zelfs is er niemand uit mijn kennissenkring overleden. Ik heb geen verdriet, maar iets ergers. 

[Parijs 16 mei, 1856]