‘Hoe bezorgd moeten we zijn’, vroeg Vrij Nederland zich vorige week op de cover af over het kabinet dat in wording is.

De redactie legde die vraag voor aan een aantal schrijvers, wetenschappers en andere opinieleiders en kreeg een ratjetoe aan antwoorden variërend van ‘weinig aan de hand’ via ‘wie wind zaait, zal storm oogsten’  tot een verwijzing naar de Weimarrepubliek en de overtuiging dat de bijl aan de wortel van de rechtsstaat wordt gelegd.

Het is, gezien het gezelschap, niet verrassend dat niemand staat te juichen. Maar wat vooral opvalt, is de onuitgesproken berusting. Een stemming die het best is verwoord met: het is niet leuk, maar wat doe je eraan.

De mate van bezorgdheid over het beschavingsniveau van de samenleving is recht evenredig met de ernst van de bedreiging ervan. Gezien de uitgesproken wil van VVD en CDA tot samenwerking met de PVV en de berusting daarover van vele anderen, wordt die bedreiging niet erg groot geacht. Gezien het gedachtengoed van de PVV, zoals dat verwoord is in het programma, is dat vreemd.

In het artikel van Dries van Agt (Opinie&Debat, 16 augustus) wordt nog  eens samengevat waarom. Voor Van Agt is niet alleen de poging van Verhagen tot overeenstemming met Wilders te komen reden een alarm af te geven, maar hij stelt terecht ook de principiële vraag: ‘Willen we ‘ons’ kabinet in leven laten houden door een politieke fractie die een verwerpelijke ideologie heeft en die zal voortgaan deze te verkondigen?’

Het is een retorische vraag die noopt tot een vraag aan Van Agt en andere CDA’ers die zijn standpunt delen: kunnen zij lid blijven van een partij die besluit zo’n kabinet in leven te houden?

Het alarm van Dries van Agt zal ongetwijfeld door aanhangers en meelopers van Wilders worden afgedaan als een achterhaalde oprisping van politieke correctheid van een overjarige CDA’er. Het is tekenend voor de tijdgeest dat de leeftijd van een criticus van de moderne verduistering vaak als voldoende argument wordt gehanteerd om hem af te serveren. 

Lees verder in de Volkskrant