De kraamweken van onze liefde, diep in de vorige eeuw, brachten mijn vriend en ik door in een tentje op een bomvolle camping aan de Atlantische kust. Het had ook een klamme grot kunnen zijn, of een lekkende zolder; we hadden slechts oog voor elkaar. Het eten was vies, maar we hadden geen honger. Dankzij de regen mochten we de hele dag in de tent liggen.

Onze buren, Nederlanders natuurlijk, benutten de vakantie om hun relatie eens onder handen te nemen. Slechts twee katoenen wandjes scheidden ons van hen. Nachtenlang emmerden ze door: je had me beloofd, kun je nu nooit eens, begrijp me dan toch… Klaaglijk gepiep werd onderbroken door sussend gebrom, gevolgd door lange, gierende uithalen van het meisje. Wij kropen, stikkend van de lach, nog wat dichter tegen elkaar aan. In het schrille ochtendlicht stonden hun lege literflessen landwijn in het gelid. Beschaamde getuigen, net als wij. Waar begonnen we eigenlijk aan?

Het tentje werd een camper, een bungalowtent met kinderbedjes, een gezinshuisje in een gezinsgetto, een watermolen met zwembad. Het was best leuk, soms. Als de regen maat hield en de auto heel bleef. Maar thuis was het meestal leuker. Vakantie is hard werken, vooral in gezinsverband. Niets is zo drukkend als de eis om het non-stop ontzettend gezellig te hebben, zelfs voor een gelukkig gezin.

We overleefden het, elke zomer.