Het is een treurige dag. De therapie afgelopen
Niet mijn therapie, maar de NCRV-serie In therapie. Waarvan, belachelijk genoeg, maar voor zes weken afleveringen zijn gemaakt.
Het format: een psycholoog en zijn patiënten. Elke dag een sessie. Het lijkt zo saai. Het is zo verslavend.
De afgelopen week stond in het teken van paniek rond In therapie. Gelukkig waren mijn avonden druk, dus de afleveringen van deze week heb ik tegoed op de recorder.
De paniek nam ook andere vormen aan. Zo keek ik alvast een aflevering van de Amerikaanse en Israëlische series, waarop de Nederlandse gebaseerd is. Misschien moest ik die maar gaan kijken, in plaats van volledig cold turkey te gaan.
Met welke tv-therapeut kun je je voorstellen dat erotische overdracht plaatsvindt?
Bovendien hadden die meer afleveringen.
Het voelde raar om te kijken naar de buitenlandse therapiesessies. Alsof ik was overgestapt naar een nieuwe therapeut. Ik was gewend geraakt aan Paul Westervoort. Paul drinkt thee, praat zacht, draagt dure kleding en heeft een keurige kamer met verantwoorde spulletjes (houten vissenbeeldje, lichtbruine mokken, glazen designtafel).
De Amerikaanse Paul was ineens een bronstige vijftiger met kastanjebruin geverfd haar. In zijn kamer stond, en dat zou voor mij meteen de hele therapie verpesten, zo’n perspex ding met een lichtgevende golf die alsmaar heen en weer gaat. Zo’n kitscherig perpetuum mobile dat je bij toeristenwinkels kunt kopen.
Iemand die zo’n ding bezit, kan niets van Freud en Jung weten.
De Israëlische therapeut was meer mijn type; wat ouder en een beetje dik,

Lees verder in De Volkskrant

Bron: Volkskrant