In de jaren zestig en zeventig maakten vele gelovigen en niet-gelovigen een afspraak met de monotheïstische god.
De gelovigen zouden in hem blijven geloven en de niet-gelovigen zouden zijn positie gedogen, mits Hij zich ook wat zou aanpassen.
Hij zou zich bijvoorbeeld niet met klemmende directieven tot de gelovigen moeten richten, maar met poëtische en vriendelijke teksten die eerder als “tips” dan als “geboden” zouden moeten gelden. Het wondermiddel waarmee dat gerealiseerd zou worden heette “interpretatie”. De wetenschap die hierbij een nuttige functie zou kunnen vervullen was de “hermeneutiek” (leer van de uitleg van teksten).
Wanneer in de Heilige Schrift zou staan “Stenig de godslasteraar” dan zou men dat moeten lezen als: “voer een indringend gesprek met hem”. Als er zou staan “Verboden om te werken op de sabbath” dan geef je een wending aan het woord “werken” of aan het woord “sabbath”, zodanig dat je de 24-uurs economie niet in de wielen rijdt. Heel lang heeft men gedacht dat dit zou werken en eigenlijk denken velen dat nog steeds. Maar aan het begin van de 21ste eeuw werden we geconfronteerd met een geheel nieuwe figuur: de religieuze radicaal. De radicaal doet niet mee aan de hermeneutische omtovering van God in een vrijzinnige figuur en hij neemt het boek dat God heeft geschreven heel serieus. De gelovigen noemen hem een “fundamentalist” en de niet-gelovigen een “gevaarlijke gek”, maar dat maakt de radicaal niet uit. Hij zegt: “er staat wat er staat.” Hij zegt: “Als God in Zijn boek zegt dat godslastering hem een gruwel is dan moet je elke toneelschrijver, romanschrijver of cabaretier die Zijn naam


Lees verder bij Hoeboei

Bron: Hoeiboei