woensdag 8 september 2010
Categorie: HET BLOG
Ik hoor net dat er ergens op een ver hemellichaam essentiële stoffen aanwezig zijn om het ontstaan van leven mogelijk te maken. Grote vreugde alom. Niet in huize Van Houten. Het leven dat er nu is, volstaat mij ruim. Nog meer, lijkt me… dodelijk. Om het niet alleen bij woorden te laten, heb ik mij niet voortgeplant. Het lijkt me namelijk een goed idee op z’n minst het menselijk leven op aarde te laten uitsterven. Het is een stap in de goede richting. U wilt toch niet zeggen dat het menselijke optreden veel goeds gebracht heeft?
Hij is weer aan het grappen, denkt u. Maar het is me ernst. Ik begrijp niet dat mensen die hersens in hun kop hebben, een nieuw wezentje op de wereld zetten. Weer een ter dood veroordeelde. Al die leeghoofdige ouders zou ik willen uitnodigen op een intensive care-afdeling te gaan kijken, zodat ze eens zien wat de natuur voor hun kleine schat in petto heeft. En dan praten we nog niet eens over de ellende die hun snoepje te wachten staat op weg naar het sterfbed. Het was zo makkelijk te voorkomen geweest…
Dit doet me denken aan het boek over masturberen dat de uroloog en seksuoloog (heb ik altijd een louche beroep gevonden) Mels van Driel heeft gepubliceerd. Een vrolijke jongen, zo te zien, klaar voor elk jolig gesprek over vieze dingen. Het enige wat me stoorde in zijn betoog – als je zijn wat krampachtig bijeengezochte materiaal zo kunt noemen – was zijn pretentie een dwaas taboe te lijf te gaan. Met de naïviteit van een student of andere eenvoudige van geest uit de jaren zestig wil hij ons doen geloven dat het gewoon te gek is dat we niet onder de maaltijd met kinderen of vrienden openlijk over onze zelfbevrediging zitten te praten.
Lees verder op Het Nieuwe Journaal