De tegenstanders van Rutte I spelen het slecht, maar op de een of andere manier bezorgen ze het nieuwe kabinet toch een krakkemikkige reputatie.

Gisteren gaf informateur Herman Tjeenk Willink  (PvdA) tussen de regels door te kennen dat hij de coalitie van VVD, PVV en CDA instabiel vond: 'Ik ben ervan overtuigd dat zij ervan overtuigd zijn dat het moet kunnen…'

Hij had een week nodig gehad om tot die zuinige conclusie te komen. 

Een week eerder had Tjeenk Willink openlijk de premiervaardigheden vanMark Rutte in twijfel getrokken.

Dat werd hem in de VVD hoogst kwalijk genomen. Gisteren betichtte hij de media ervan zijn woorden te hebben verdraaid. Bizar, de VVD-kritiek ontstond reeds tijdens de live uitgezonden persconferentie van Tjeenk Willink. Daar kwam geen 'medialogica' aan te pas.

De persconferentie van gisteren dreigde nog even te ontaarden in een harde confrontatie met de pers. Maar nee, staatsman Tjeenk Willink stond al lelijk in zijn hemd.

Gevolg van dit alles is wel dat het nieuwe kabinet al bij voorbaat een slecht etiket krijgt opgeplakt: een instabiel zootje. Het wordt niks, luidt de verborgen boodschap in menig krantenbericht.

De dissidente CDA-kamerleden krijgen daarbij natuurlijk de heldenrol.

Toch doen de linkse partijen er goed aan niet al hun hoop op deze twee backbenchers te vestigen. De parlementaire geschiedenis laat zien dat zo'n rebellie vaak met een sisser afloopt.  

In het Nederlandse staatsrecht heeft een kabinet namelijk géén expliciete steun nodig van een Kamermeerderheid. Het kabinet kan gewoon aan de slag.

Lees verder in Elsevier