Deze zomer waren we met vakantie in Frankrijk, bij de Loire – een educatief reisje met elke dag een kasteel. Dat zal de kinderen leren. Op een van onze uitstapjes reden we langs een camping, althans dat dachten we.

Een mooie plek aan de rivier, maar wel een beetje een troep. Al snel zagen we dat het hier geen reguliere camping betrof maar een verblijfplaats van zigeuners, die we tegenwoordig Roma moeten noemen, maar dat doe ik niet. Overal hingen zwarte kleren te drogen aan de waslijn, er liepen wat honden rond.

Nu weet ik ook wel dat er genoeg tegen zigeuners is in te brengen en dat gebeurt ook op deze site. Maar er is ook iets anders over de kwestie te zeggen. Laat mij dat doen.

Zigeuners hebben altijd een onweerstaanbaar romantische aantrekkingskracht op mij gehad. Als kind las ik boekjes van de Britse kinderboekenschrijver Malcolm Saville en in een van de boeken komt een troep zigeuners voor, geheel volgens de cliché’

Een flakkerend kampvuur in een duister bos, dansende vrouwen in veelkleurige rokken met lang slordig haar, blikkerende gouden tanden, messenwerpende mannen.

Scharenslieps waren het, die op vage manieren een kostje bij elkaar scharrelden. Ze hadden een eigen taal en een eigen geloof, een mysterieus volk met oeroude wortels. Een indrukwekkend, geheimzinnig overblijfsel van het oude Europa.

In elke Europese stad kom je ze tegen, bedelaars met stoffig haar, kinderen zonder schoenen aan hun voeten en baby’s die soms, zo hoor je wel eens, worden gedrogeerd om de hele dag rustig te blijven.

Eens per jaar komen ze samen in een Franse kustplaats, en dan is het feest daar. Want hoe arm en schooierig ze er ook uit zien, volgens mij hebben ze het toch erg leuk. 

Lees verder in Elsevier