Historisch gezien staan Nederlanders bekend om hun lompheid, beweerde Bas van Stokkom afgelopen weekeinde in de Volkskrant. Deze socioloog en filosoof zal het wel weten: hij heeft immers een boek over ongelikte beren gepubliceerd dat de expliciete titel ’Wat een hufter!’ draagt.

Maar of de beruchte formulering van Voltaire over Nederland en de Nederlanders (’canaux, canards, canaille’) bijna drie eeuwen later nog steeds maatgevend moet zijn, weet ik niet zeker. Hufterigheid lijkt me toch vrij universeel. Zeker omdat moderne communicatiemiddelen zoals internet overal voorkomen en deze hebben, volgens mij, de mondialisering van de boerse lompheid alleen maar versneld. Zou er in de krochten van de Nederlandse elektronische snelweg meer dan elders op de ander worden gescholden? Dacht het niet. Hoewel ik eergisteren nog met een dicht-bij-huis-voorvalletje werd geconfronteerd.

Op het sociale netwerk Facebook raakte ik in discussie met een lezer. Dat de man van mijn schrijfsels niet echt gecharmeerd was is zacht uitgedrukt. Al tikkend voelde ik de stoom uit zijn neusgaten walmen. Ik probeerde hem weliswaar naar rustiger verbale vaarwateren te leiden, maar zonder succes. Want opeens veranderde hij de taal van zijn spelling- en grammaticacontrole om mij met zijn beste Frans te verblijden: ’Tu me fais chier’, ramde hij uit zijn tekstverwerker.

Nu zijn er verschillende manieren om deze uitdrukking in net en niet al te beeldend Nederlands te vertalen. Maar bij mij bleef vooral de letterlijke betekenis hangen: ’Van jou moet ik schijten’. Ergens heb ik wel begrip voor deze daad van ongecontroleerde woede. Je leest jarenlang stukjes waaraan je je groen en geel ergert en plots heb je beet: de auteur zit op een paar toetsaanslagen van je. Als je de zegeningen van de moderniteit wil blijven loven, zul je ook de democratisering van de hufterigheid moeten aanvaarden. 

Lees verder in Trouw