Nieuwsuur levert het bewijs: argumenteren is uit, zwart maken is in

Nieuwsuur slaat wild om zich heen na mijn stevige aanval op de kritiekloze uitzending van 7 september over het omstreden islamitisch centrum annex moskee in New York. In een redactieblog voltooit de tv-rubriek de eerder ingezette zelfdiskwalificatie. Het moddergooien gebeurt in een hoofdredactioneel commentaar van Nieuwsuur-chef Carel Kuyl.

NOS-correspondent Eelco Bosch van Rosenthal vond alle kritiek  op zijn Nieuwsuur-interview met Daisy Khan, de echtgenote van de New Yorkse moskeebouwer imam Feisel Abdul Rauf, eigenlijk maar 'onzin' en geen reactie waard. Bijna twee weken later reageert de redactie* (Zie aanvulling) van Nieuwsuur alsnog Dat gebeurt in een weblog met de titel ’De aanklacht als wapen’.

Geller en Elsevier kunnen voor zichzelf spreken, dus beperk ik me me tot de reactie van Nieuwsuur op mijn kritiek. “Argumenteren is uit, zwart maken is in”, aldus ‘de redactie’. “Wie het niet eens is met zijn (politieke) tegenstander, gaat niet in discussie maar kiest voor het sluipende gif van de verdachtmaking, simpelweg door twijfel te zaaien over achtergrond, belangen en motieven van de opponent. Als het kan op grond van ‘feiten’, als het moet door in de bloedbaan van het internet geruchten te injecteren die zich als een virus verspreiden - met als gevolg dat de bewijslast niet meer ligt bij de aanklagers, maar bij de aangeklaagde.”

 

Dit verschijnsel zou zich ook voordoen rond imam Abdul Rauf en zijn echtgenote Daisy Khan, die exclusief in Nieuwsuur verscheen. De redactie:”Het leek ons tijd om tegenover het verbale geweld van Geller en haar held Geert Wilders ook het geluid van de andere kant te laten horen. De kijker moet immers een evenwichtig oordeel kunnen vormen en dat kan alleen als er ook inzicht is in de bedoelingen en de argumenten van de tegenpartij.

We hebben het geweten. Na de uitzending rolden er louter negatieve reacties zien (sic) uit de mailbox. We hadden ons werk niet gedaan. Inplaats van haar verhaal aan te horen, hadden we onderzoek moeten doen naar de achtergronden van Daisy Khan en haar echtgenoot, imam Feisal Abdul Rauf. We hadden Khan hard moeten confronteren met allerlei berichten over mogelijke (financiële) banden die zij en haar man zouden onderhouden met organisaties als Hamas en de Moslimbroederschap. Dan hadden we tenminste onze journalistieke plicht gedaan.

Had gekund. Maar het is vragen stellen om de vragen; niet om de antwoorden. Het interview was dan gestrand in het moeras van beschuldigingen en verdenkingen, zonder dat de kijker er iets wijzer van was geworden. Natuurlijk, er is niets tegen om alle vragen rond Park51 (de nieuwe naam van het islamitische centrum, CB) op een rij te zetten, maar dat kan geen reden zijn voorbij te gaan aan de intenties en argumenten van Khan en Rauf.”

Lees verder op Het verraad van links