In het bijvoegsel Wetenschap van NRC Handelsblad stond een artikel over een psychologisch onderzoek dat aantoont dat ouders niet gelukkiger worden door het bezit van kinderen. De krant vindt het artikel zelfs zo belangrijk, dat we op de voorpagina van het hoofdblad al een samenvatting aantreffen. Ah, eindelijk, dacht ik, want ik schreef een aantal jaren geleden voor HP/De Tijd al een stuk in die trant, door mij ook opgenomen in de bloemlezing ‘Een lichtzinnig leven’. Tja, ik moet toegeven: zonder psycholoog te zijn, maar wat is een psycholoog eigenlijk? Uiteraard wordt er in het NRC-artikel, van de hand van Ellen de Bruin, geen melding van mijn stuk gemaakt.

Dat ben ik langzamerhand wel gewend. Hoewel het boek ‘Fout’ over mijn collaborerende vader onder meer door de goedkope aandacht ervoor van Adriaan van Dis toch echt niet onbekend is gebleven, wordt het ook nooit en te nimmer genoemd in de huidige aandacht voor het lijden van kinderen van landverraders. Het zou kunnen dat daarbij ook meespeelt dat ik zeg dat het lijden van die kinderen nu ook weer niet overdreven moet worden en dat ik althans geen grote last van het oorlogsverleden van mijn ouders heb ondervonden. Maar nee hoor: een halve eeuw bestond er geen enkele belangstelling voor de kinderen van NSB’ers – addergebroed was het – en opeens zijn ze verschrikkelijk zielig. Dat wordt dan uitgemaakt door mensen die het niet zelf ervaren hebben, liefst door psychologen of journalisten – ik zie niet veel verschil in het niveau. En die ‘deskundigen’ of ‘specialisten’ willen het liefst niet lastig gevallen worden door betrokkenen die uit persoonlijke ervaring weten dat het anders was. Het zou hun mooie en meeslepende theorieën maar verstoren.

Hoe het ook zit, het lijkt of er een ‘cordon sanitaire’ rond mij ligt. Deze benaming ervan vond ik kortgeleden in de briefwisseling van uitgever Perry Pierik en een vriend van hem. Ik was wel blij het te vinden, want als je zo’n indruk krijgt, ga je als zinnig mens je wel afvragen of je mogelijk paranoïde bent. Ook begon ik me langzamerhand de vraag te stellen of ik niet geleidelijk beter kon inzien dat ik ontzettend slecht schreef, oneindig veel slechter dan een behaagziek debieltje als Tom Lanoye bijvoorbeeld.

Goed, terug naar de kinderen. Ik vond het artikel van Ellen de Bruin wel erg onvolledig. Ik ken de journalistiek-om-den-brode: als je weinig tijd hebt, vat je zo’n beetje de inhoud van zo’n boek samen en gooi je er een enkele persoonlijke mening bij om het artikel een ‘kritisch’ aanzien te geven. Het is een recept dat ik slechts met tegenzin en zelden volg. Je dient te praten over dingen waarover je zelf ook al hebt nagedacht. In het artikel – en ook in het besproken boek, neem ik aan – komt uiteraard de vraag aan de orde waarom de mensen dan toch kinderen op de wereld zetten als ze er tenslotte geen plezier aan beleven. We horen dat de mensen de toekomst doorgaans wat te rooskleurig inzien en ook dat ze door deze voortplanting enige betekenis aan hun leven proberen te geven. Maar volgens mij is er veel en veel meer aan de hand. Een deel ervan noemde ik al in het stuk voor HP/De Tijd dat ik noemde.

Lees verder op Het Nieuwe Journaal