Ab Klink heeft geen gelijk gekregen. De onderhandelaars van VVD en CDA, Rutte en Verhagen, wendden niet beschaamd het hoofd af toen Wilders donderdag zijn visie gaf op de regeerafspraken. Integendeel, zij hielden hun blik onafgebroken op de PVV-leider gevestigd. Rutte knikte zelfs af en toe instemmend. De democratie eist zoveel ongemakkelijke pose, schreef de socialist Jacques de Kadt in de jaren dertig, zoekend naar een verklaring voor het dalende vertrouwen in het democratische stelsel en de groeiende populariteit van bewegingen die een autoritair leiderschap als alternatief presenteerden. Nu is het nog maar de vraag of Rutte en Verhagen zich ongemakkelijk voelden. Na het mislukken van de onderhandelingen over een paarse coalitie, lieten zij geen twijfel bestaan over hun ferme wil een coalitie met de PVV tot stand te brengen. Verhagen heeft vanwege dat doel het voortbestaan van zijn partij op het spel gezet en een deel van zijn achterban van de christen-democratie vervreemd. Voor zover het program van Wilders onoverkomelijk ongemak opriep, is dat behendig opgevangen in de bijzondere constructie van een minderheidskabinet met gedoogsteun, en in een aanhangsel bij het gedoogakkoord dat de partijen elkaars verschil in visie op de islam accepteren. Lees verder in Trouw

Bron: Trouw