Gerrit Komrij heeft zijn pen weer in azijn gedoopt. Onderstaande column staat in NRC Handelsblad. Onderwerp: Hollandse politici en kunst.

Of de kleinschedelige receptiegangers die zich politici noemen nu op kunst bezuinigen, goeie kunst zal altijd blijven bestaan. Slechte kunst ook. Sommige van de cerebraal gekortwiekte fuifnummers die zich politici noemen, houden een pleidooi voor het afschaffen van belachelijke kunst. Ze denken door zo’n pleidooi een tikkeltje minder de smet van cultuurbarbaar op zich te laden en ze denken door zo’n pleidooi de goeie kunst een dienst te bewijzen.
Ik zal het onderscheid tussen goeie kunst en slechte kunst niet ontkennen. Maar dat onderscheid is geen zaak van politici. Politici horen hun kundigheden te beperken tot het onderscheid tussen een whisky en een dubbele whisky.
’t Is trouwens door hun toedoen dat veel belachelijke kunst in de wereld is gekomen. Er bestaat een handboek met landkaarten om alle door de staat gecreëerde kunstcoaches te kunnen vinden. Er lopen meer kunstambtenaren rond dan kunstenaars, de belachelijke inbegrepen. Op elke rotonde, in elke vergaderhal, bij elke hondenuitlaatstrook staat wel een driedubbelgedraaide fantasie van lichtgevende waterleidingbuizen. De gelobotomiseerde androïden die zich politici noemen zouden eens wat meer solidariteit kunnen opbrengen met hun geesteskindertjes.
Ontaarde ouders. Kunstwerken zijn niet belachelijk omdat bestuurders ze belachelijk noemen. In de Volkskrant van een paar dagen geleden liet Diederik Boomsma, duoraadslid voor het CDA in Amsterdam, zich smalend uit over ‘het tenenkrommende lawaai van een twaalftonale compositie van Arnold Schönberg, het autistische gedruppel van Jackson Pollock, of het als kunst gepresenteerde urinoir van Marcel Duchamp’. Over atonale muziek, abstracte kunst en Dada dus. Die zouden de massa van de kunst hebben vervreemd. We hebben recht op belachelijke kunst. De volksvriendelijke duodiederiken die zich politicus noemen, moeten van onze belachelijke kunst afblijven.

Ik wil kunnen lachen om het hertje van Van Meegeren dat bij Diederik boven de schouw hangt. Als ik er om lach, lach ik om dat ding, niet om de kunst. In elk vak heb je knoeiers, clowns en brekebenen. De fraudegevoelige luchtfietsers die zich politici noemen, zouden dit moeten weten.
Minder geld aan cultuur willen ze uitgeven, behalve dan aan hun gezamenlijke eet- en drinkcultuur. Het woord zuipcultuur houdt in de kringen van Hollandse politici het begrip cultuur nog levendig.
Een bordje bitterballen onder een hertje. Graaicultuur heb je ook. Bonuscultuur. Smeergeldcultuur. De kunst kan het stellen zonder hun centen. Er zal geen viool minder om klinken als de Hollandse politici hun kasboekjes controleren. Maar laat er geen kunstpraatjes uit hun mond komen. Halverwege hun tong sterven die aan de alcoholische dampen.

Bron: NRC Handelsblad

Meer berichten:

De waarheid over belastingen

Bernard Wientjes: 'Nederlandse politici hebben te weinig niveau

Fortuyn was een ruziemaker die zichzelf de Messias vond

Patatverbod rond scholen in Amsterdam

Priemus: Kunduz-coalitie heeft een monster gebaard

De toespraak van Wilders in New York