ZATERDAG 26 MEI 2012

Misschien dyslectisch. Ik correspondeerde met iemand die altijd alles verkeerd spelt, zowel in het Engels als het Arabisch en dat laatste vind ik dan grappig.

---

---

spelling heeft niets met stijl te maken.
Ik vrees dat prof Sutherland wilde scoren met dit onderzoek, maar het is nogal contra-historisch om Jane Austen te verwijten dat ze niet volgens de huidige spellingvoorschriften schreef. Toentertijd was er veel meer locale variatie.
Verder lijkt het me nogal een open deur dat een handschrift er anders uitziet dan een geredigeerd en gedrukt boek.

---

---

ja, nou en? Alle boeken worden geredigeerd. Een geniale verhalenverteller hoeft nog geen taalpurist te zijn.

---

---

‘Kon niet spellen’ en ‘slordig in haar interpunctie en grammatica’- Ach – kom op’! Ik heb hier al iets over geschreven op de homepage, maar wil iets hierover kwijt omdat ik me wel een beetje opwind om de zwaar overdreven conclusies die getrokken worden uit heel weinig bewijs. Ik heb al meerdere artikelen hierover aandachtig gelezen en van de voorbeelded die Sutherland geeft is het helemaal niet accuraat om te suggeren dat ze 'zeer veel fouten met spelling en grammatica maakte', of dat William Gifford de werk van Austen 'zwaar' bewerkt heeft.

Dat Austen 'ie' vaker eens door elkaar haalde is alom bekend. Maar om te zeggen dat ze "overtrad de meeste regels voor het schrijven in goed Engels" is belachelijk. Buiten de 'ie' en 'ei', zijn de enige spelling voorbeelden bepaalde woorden die reflecteerde de locale Hampshire (waar ze woonde) accent. Dus ‘tomatoes’ as ‘tomatas’ and ‘arraroot’ for ‘arrowroot’.

Wat interpunctie betreft, je ziet in de manuscripten dat Austen kennelijk veel dashes (streepjes) gebruikte tussen clausules in haar zinnen. Gifford heeft deze vervangen door semi-colons. Een dash en een semi-colon spelen bijna precies dezelfde rol in interpunctie. Het gebruik van het een of ander is veelal een kwestie van persoonlijk, stijlistisch smaak. Ook heeft hij bepaalde lappen tekst opgebroken in verschillende alineas. In de verschillende artikelen lees ik geen enkel voorbeeld dat gegeven wordt van slecht grammatica (wat iets HEEL anders is dan spelfouten). Austen was juist zo alert op slecht grammatica dat ze het met opzet in de mond stopte van de meer vulgaire karakters in haar boeken, zoals Lucy Steele.

Verder heeft Sutherland alleen aan te merken dat de manuscripten tonen "blots, crossings out, messiness". Duh!!! Zij heeft het hier over de werk manuscripten waar Austen keer op keer terugkwam over de jaren om ze bij te werken en perfectioneren (de brieven die ze schreef waren super netjes). We hebben geen enkele voorbeeld van haar hand wat toen een 'fair copy' genoemd werd - een 'finished manuscript' zoals ze dat naar een uitgever zou sturen.

Het enige manuscript die je enigzins zou kunnen vergelijken met haar gepubliceerde werk (en waar Sutherland de meeste van haar 'bewijs' uit heeft gehaald) zijn de twee laatste hoofdstukken van haar laatste boek Persuasion. Austen was er niet tevreden mee, en heeft toen twee nieuwe hoofdstukken geschreven die een beetje gebaseerd waren op de oude. Daaruit blijkt dat Gifford voornamelijk de 'ie' - 'ei' fouten uit heeft gehaald, haar dashes heeft veranderd in iets dat hij meer visueel elegant vond (semi-colons), en wat nieuwe alineas heeft gecreeerd. Big deal!

---

---

Om te kunnen reageren moet u zich eerst hier registeren.
Reacties die niet voldoen aan de huisregels worden verwijderd.

Uw reactie

Wachtwoord   

Vink aan als u niet wilt dat uw emailadres gepubliceerd wordt