ZATERDAG 26 MEI 2012

come on: bewustzijnsvernauwing door te weinig zuurstoftoevoer met hallucinaties tot gevolg is de werkelijke reden 'bijna dood' ervaring.

---

---

De ervaring is echt waar,ik ontdekte dat mijn vrouw boven op de kasten nooit het stof afnam.

---

---

Mensen willen hun dromen blijven behouden over een mogelijk leven na de dood, om redenen van hoop en troost en waarom ook niet? Ik wil het helemaal niet weten als dat wetenschappelijk bewezen door zuurstofgebrek in de hersenen zou komen. Ondanks dat ik niet religieus ben zal ik tegen het einde van mijn leven toch stilletjes hopen op 'iets'. En dat zal hopenlijk helpen die drempel over te gaan... Dus niet zo cynisch, oke?

---

---

@gert
De stofdoek oppakken is slechts voorbehouden aan uw vrouw?

Dr. George Moody schreef ruim 30 jaar geleden zijn ervaringen op de intensive care op.

---

---

Hoi R E A List, nee ik ben toe-vallig zelf een stof afnemende huisman enne ik ben toe-vallig al jaren lang in het bezit van het boek van ene dr.Raymond Moody jr.(fam.van George?) over bijna dood ervaringen.
Voordat ik het boek kocht heb ik er in gekeken of er raakvlakken in zaten met wat de Bijbel zegt over het leven na dit leven.
Ik geloof in Leven na dit leven,voor mij is vooral wat Jezus zegt byzonder geloofwaardig omdat Hij ervaringsdeskundige is bij uitstek.
Daarnaast geloof ik ook in het leven voor de dood.(mooie slogan trouwens van het humanistisch verbond)

---

---

De meesten gelovigen lopen hier rond met een bijna levend ervaring, dat zal ook wel een hersensspinsel zijn net als de bijna dood ervaring.

---

---

Eh..Mijnheer Driehuis, hier maakt U een fout in de vertaling. De afbeeldingen worden niet op kasten, maar op plafonds (ceilings) aangebracht en wel op de afdelingen voor ( vrij vertaald) spoedeisende hulp.
Voor het overige is het idee hetzelfde; wat zou men zich kunnen herinneren, na een bijna door ervaring. Er zijn echter ook mensen die klinisch dood verklaard werden (dus niet bijna, maar HELEMAAL), en die toch na afloop iets te melden hadden.
Ook die berichten kunnen onvolledig en misleidend zijn. Veelal wordt gesproken over het licht en de tunnel. Klopt dit echt altijd? Dr Corcoran legt in het artikel uit, waarom mensen met deze ervaringen het beeld kunnen inkleuren en hun (terechte) reden daarvoor.
dHr Gert had het al over literatuur over dit onderwerp; daar wil ik er een aan toevoegen. Lees voor de aardigheid eens
"Return from Tomorrow" van George G. Ritchie. Dit werd geen bestseller, toch moet iedere goede bibliotheek er een hebben, dus ik wil niemand op kosten jagen; het lezen kan gratis. Dit boek laat overigens weinig heel van "Hollywood-stereo-typen"
O ja, voor dHr Driehuis; er is ooit een Nederlandse vertaling uitgegeven.(Geintje)

---

---

Dat is toch al eens gebeurd. Een man zag een kinderschoentje op een platdak liggen, ver van zijn huis, waar hij zich bevond in die typische trans. Bij nader bekijken lag het er werkelijk.
Je schijnt ook nog eens negen uur bezig te zijn met doodgaan, maar dat is haast niet te bewijzen. Dat is dus vrij lang, maar ja--wat daarna? Ik denk echt dat je bewustzijn zich buiten de hersenen bevindt.

---

---

@ mathijs: 'face up, from the ceilings' betekent volgens mij dat de afbeeldingen met de gezichten naar boven vanaf het plafond te zien zijn. Anders zou ik ze ook vanaf mijn ziekbed kunnen zien.

---

---

Ik heb het meegemaakt op de operatietafel. Ik bleef in de operatiekamer en keek van boven op de kruinen van 3 artsen die in de hoek stonden te praten met z'n drieen. Ik was dus al ter hoogte van het plafond gestegen. Ik hoorde hun stemmen, maar kon hen niet verstaan, wel hoorde ik dat ze mijn naam noemden. Zij hadden een patientenstatus in hun handen en stonden er overheen gebogen te praten. Ik hoorde dat het heel slecht ging met mij. Eén van hen zal de anestesist zijn geweest, want die kwam later naar de IC om te vertellen dat het hem zo'n verdriet deed en hij schudde mij de hand.
Ik kreeg vervolgens zo'n 3 zakken bloed, want ik had enorm veel bloed verloren omdat de verpleegsters mij hadden genegeerd na de bevalling en mij hadden gepest omdat ik klasse-verzekerd was.

Door het bloedverlies was de bloeddruk helemaal weggevallen tijdens de narcose en had ik mijn bijna dood ervaring, maar ik besloot zelf terug te komen, ook al werd ik al naarboven getrokken door een soort donkere koker met aan het einde licht. Ik was in het midden van de koker en mijn baby was boven mij en hield mij vast aan 1 hand,. Door de kracht die aan hem trok naar boven, kon ik hem niet niet meer houden en ik moest wel loslaten om zelf niet meegetrokken te worden naar boven. Het was een enorme zuigkracht omhoog. Ik wilde terug naar beneden en ik wilde niet omhoog, dus ik liet hem gaan. Ik had namelijk nog sperziebonen geplant en daar dacht ik op dat moment aan en mijn huisdieren die ik thuis had en mijn man, wiens naam ik steeds riep, maar ik kon geen geluid maken, want ik was onder narcose. Ik riep de naam van mijn man, maar kon niet praten en niet bewegen. Uiteindelijk zette de verpleegster mij een zuurstofmasker op en liet me ademen.
Meteen riep ik weer aan mijn man. Mijn baby kwam niet meer in mijn gedachten, want die was omhoog in de tunnel en weg.
Op de IC kwamen de artsen mij vertellen dat mijn baby was gestorven in de couveuse waar hij al was voordat ik onder narcose werd gebracht, de ochtend na de bevalling toen de artsen arriveerden.

---

---

Weggewikt door de redactie.

---

---

@Gerard, mathijs, CC;

"...researchers have suspended pictures, face up, from the ceilings..."

....researchers hebben diverse platen met afbeeldingen, met de afbeelding aan de bovenkant, met draden aan het plafond gehangen, zó hoog dat ze alleen van de bovenkant te zien zijn...

---

---

Ja, inderdaad, dat is dus de bedoeling, met de "achterkant" van de poster naar het bed en de afbeelding-zijde tegen het plafond; ik ben trouwens erg benieuwd wat de uitkomst van dit onderzoek zal zijn.
Overigens heb ik zelf nooit een dergelijke ervaring gehad, maar ik heb wel bijna 3 jaar als zieke-broeder in een algemeen ziekenhuis gewerkt, en dergelijke buitengewone ervaringen van patiënten werden wel gearchiveerd. Die archieven waren gewoon toegankelijk, maar op een of andere manier schonk men er over het algemeen toch weinig aandacht aan. Het verhaal wat survivor schrijft, heeft iets heel herkenbaars met vergelijkbare verhalen; zoals de onwaarschijnlijke dingen die mensen invallen; b.v. hier de aangeplantte sperciebonen, nuchter gesproken zou je zeggen: hoe kom je in die omstandigheden op..........
Ik vind het trouwens ook wel moedig van survivor om dit verhaal hier zo openbaar te delen.

---

---

Om te kunnen reageren moet u zich eerst hier registeren.
Reacties die niet voldoen aan de huisregels worden verwijderd.

Uw reactie

Wachtwoord   

Vink aan als u niet wilt dat uw emailadres gepubliceerd wordt