Dat God bestaat was voor Johannes Calvijn in de zestiende eeuw geen punt, voor de scholastiek van reformatorischen huize al evenmin, en tot op Herman Bavincks ’Gereformeerde Dogmatiek’ 1928 (vierde druk) blijft dat zo. Het bestaan van God, kan hij zelfs schrijven, is voorwaarde voor het bedrijven van theologie. Dat lijkt een vanzelfsprekend statement voor theologen, zoals even vanzelfsprekend het omgekeerde geldt voor niet-gelovigen: God bestaat niet. < br>
Ik wil de strijd tussen beide stellingen niet weergeven, maar me afvragen waarom op de vraag of God bestaat een taboe is komen te liggen, alsof het om een spraakgebruik gaat dat een gebrek aan theologisch inzicht verraadt.

Aanstaande donderdag buigt de synode van de Protestantse Kerk in Nederland zich over het rapport ’Spreken over God’, dat naar aanleiding van interne discussies over het bestaan van God is opgesteld. Om een zinnig gesprek over dat taboe te kunnen voeren, moeten vooraf twee vragen beantwoord zijn. Lees verder in Trouw

Bron: Trouw