ZATERDAG 26 MEI 2012

Het zal best wel lekker zijn om manlief het werk te laten doen en zelf vooral aan je ontplooiing te denken. Maar ik zou me nogal ambitieloos en parasitair voelen. Ik kan me ook mateloos ergeren aan het part-time cultuurtje hier in NL, waarbij vrouwen die wel werken ook nog eens veroordeeld worden omdat ze slechte moeders zouden zijn.

---

---

Het verschil tussen welvaart en welzijn, is niet zo moeilijk.

---

---

Wat is er mis met part-time? Je werkt toch om te leven, je leeft toch niet om te werken? De enige maatstaf moet zijn of het kan (bij een bepaald gewenst welvaartsniveau). Als het kon, zou toch niemand hoeven werken zeker? Dat heet vooruitgang. Wat heb je anders aan stijging van arbeidsproductiviteit? Meer mensen om te onderhouden? Heb ik liever minder mensen en meer vrije tijd.

Als je werkt voor status, blijkt het uiteindelijk altijd een lege huls. Dat ze daar in de VS nog niet achter zijn komt omdat ze daar in 200 jaar een ultiem competitieve samenleving uit de grond hebben gestampt.

---

---

'Als het kon, zou toch niemand hoeven werken zeker?'

Ik anders wel. En aan mijn economische onafhankelijkheid hecht ik ook veel waarde. Zolang je een relatie hebt, mag je de taken en dus ook de banen verdelen zoals het je uitkomt, maar dat je na je scheiding nog op de kosten van je ex leeft, vind ik onvoorstelbaar.

---

---

Adanedhel, naarmate je ouder wordt leef je om te werken en verdwijnt dat gevoel dat we werken om te leven... Misschien dat ik daarom zo vaak hoor: "geniet ervan, zolang het nog kan."
Het is tegenwoordig gewoon zo dat je wel samen moet werken, uitzonderingen daargelaten, om een comfortabel leven te kunnen leiden.

---

---

In Nederland wordt het niet goed geaccepteerd dat moeders fulltime werken en carriere maken. Dan worden carrieres vernield door de lager opgeleide vrouwen die geen carriere kunnen maken of door mannen, die zelf geen verdienende vrouw hebben.

---

---

N. Davidson, verlies daarbij niet uit het oog dat de definitie van "comfortabel" sinds 1945 door het dak gegaan is.

Als we de tijd dat de moeder thuis bleef in Nederland op de jaren tot 1970 zetten was een comfortabel leven toen een huurflat met een douche, een uiterst simpele keuken met een koelkastje en een gasfornuis. Misschien zelfs wel een vierpits, een zwart wit tv, telefoon en een 2e hands auto. 1x per jaar een paar weken kamperen op de veluwe was al heel wat, en dan werdt er met een kodakske een stuk of 20 z/w foto's gemaakt.

Nu is "comfortabel" toch wel een rijtjeshuis, allebei een auto, meerdere computers, iedereen een gsm, een keuken met 6 pits inductieplaat, een mixer, een foodprocessor, een broodbakmachine, verlichting onder de kastjes, afzuigkap.
Woonkamer een breedbeeld en blue ray, een 5 megapixel camera, minimaal 1x op stedentrip en minimaal 1x een eind vliegen, 6 paar schoenen per volwassene en 3 per kind enz enz enz.

Als je gaat leven zoals comfortabel gezien werd in de tijd dat het normaal was dat mamma thuis bleef lukt dat best van 1 salaris.

---

---

Eens met Adanedhel en Ronald|.

Ik ken meerdere jonge vrouwen om mij heen die minder werken omdat hun vriend een goede baan heeft. Of die een minder stressvolle baan nemen vanwege dezelfde reden. Zij hoeven echt niet zo veel te laten omdat ze minder verdienen.

---

---

Werk de nederlandse man ook verhoudingsgewijs met andere landen ook niet een stuk minder Er zijn er genoeg die maar 4,5 dag werken

Eigenlijk heb je niet zo veel nodig om van te kunnen leven

---

---

Ik (man, geen konijn) kan me moeilijk voorstellen dat je niet de kansen grijpt als ze voorbij komen. Dat je test hoe goed je ergens ik kan worden, een buitenlands avontuur probeert...

Ik zie veel te veel mensen die "had ik maar dit, had ik maar dat, zus of zo..." klagen als ze ouder worden. Sjagerijnen worden het. En de "iemand anders" is de schuld: bazen, Chinezen, je schoonmoeder....

Ja, ik kan me ook voorstellen dat ik dit over mijn kinderen zal denken, maar dan denk ik uiteindelijk wel eerst aan mijn eigen leven, mijn mogelijkheden, dan pas dat van een ander.

---

---

Er is nog een wezenlijk verschil met Amerika.
De een is een kapitalistische, de ander socialistische samenleving.
Het woord nivellering is in Amerika onbekend en in Nederland een begrip voor de working class.
Bij de laatste is er een plafon, kom je er boven dan is het een graaibak, wat alleen voor de happy few is weggelegd en de bovenmens wereld word genoemd..
Netto is voor elke onder Nederlander dezelfde uitkomst door het ingewikkelde systeem van subsidie, belasting, en vrijstelling.
So, why do the effort ?

---

---

@Bas Why do the effort?

Werken omdat je een ander kunt helpen en daar plezier uit haalt.
Werken om uitdagingen aan te gaan en voldoening haalt uit het bereiken van uitdagingen.
Werken om jezelf te ontwikkelen, omdat je graag als mens groeit.. Ik heb medelijden met je, als je enige reden om te werken, geld verdienen is.

---

---

Waarom mag je niet werken om geld te verdienen?
Dat was gewoon, dat was de norm, eeuwenlang.

Nu moet er vanalles anders bijkomen.
Nu hebben we heel andere normen.
Wat een kuddedieren.

Kies je eigen norm.
Werken om in je onderhoud te voorzien is gewoon legitiem hoor.
Niks mis mee.

Dat wil niet zeggen dat je er geen plezier in hebt, of er geen voldoening uit haalt.
Maar ook dat is geen must.
Als je je werk maar goed doet, daar gaat het om.
Vanuit welke norm, daar heeft niemand iets mee te maken.

---

---

Weggewikt door de redactie.

---

---

Om te kunnen reageren moet u zich eerst hier registeren.
Reacties die niet voldoen aan de huisregels worden verwijderd.

Uw reactie

Wachtwoord   

Vink aan als u niet wilt dat uw emailadres gepubliceerd wordt