Europa en de Euro waren het project van een politieke elite, vooral van Kohl en Mitterand. Op de puinhopen van het oude Europa moest een vredige welvarende toekomst komen. En bovendien: de verdwenen macht van de losse Europese landen zou worden vervangen door een collectieve macht die met de euro de dollarmacht van de VS naar de kroon zou steken.
Maar, schrijft de WSJ in een mooie analyse (link), die droom is vervangen door angst. Het in leven houden van de euro met steeds adembenemende bedragen wordt niet meer gedragen door de droom, maar door de angst dat alles beter is dan het verdwijnen van de euro.
Maar als de burgers, bijvoorbeeld i Duitsland, niet langer bereid zijn andere landen te redden van de ondergang, dan zal het voorbij zijn.
En, schrijft de WSJ,  revolutionaire gebeurtenissen hebben gemeen dat de verliezers zich tot de laatste snik vastklampten aan de status quo. En de revolutie onmogelijk achtten.
Daar kan Van Rompuy vast een mooie haiku over maken.

Bron: The Wall Street Journal

Meer berichten:

Adios Castro: Steeds meer bedrijven houden het voor gezien in Cuba

Meer oplaadpalen dan elektrische auto's

Wat gebeurt er na de Griekse verkiezingen: een simpel overzicht

Spanje aan de rand van de afgrond

Beleggers klagen banken, Facebook en Mark Zuckerberg aan

Nieuw schandaal rond Facebook beursgang