*

Welingelichte Kringen.nl
DONDERDAG 23 OKTOBER 2014 

Israël en verder

Door - zondag 29 augustus 2010, 00:00 in categorie: Cultuur

David Grossman is een van de meest bekende schrijvers van Israel. In The Observer spreekt hij vandaag over zijn laatste roman, To the end of a land, en de redenen waarom hij niet achter de huidige politiek van zijn thuisland staat. Een samenvatting:

Tot 2003 ging Grossman de politieke situatie in zijn verhalen uit de weg, om onnodige polemiek te voorkomen. Toen gingen zijn twee zonen het leger in en bleek het verhaal onvermijdelijk.

Dit verhaal zou gaan over een vrouw wiens zoon vrijwillig terug naar het leger gaat. Omdat zij geen slecht nieuws over hem wil ontvangen, besluit ze zelf te vertrekken. Als een boom omvalt in het bos en niemand het hoort of ziet, valt de boom dan nog? Zij zal niet thuis zijn om te horen over zijn dood, dus zal hij niet sterven.

Op zijn beurt leek het voor Grossman alsof het verhaal zijn eigen zoon veilig zou houden. Wanneer hij bij zijn vader over de vloer kwam, bespraken de twee het verloop van het verhaal en kreeg Grossman bruikbare details over het leger te horen. Maar toen stierf zoon Uri op twintigjarige leeftijd.

Zijn vader schreef voor de begrafenis een lofrede over Uri, die wereldwijd in kranten werd gepubliceerd. Na een rouwperiode pakte hij langzaam zijn boek weer op; een verhaal dat nu relevanter voor hem was dan ooit. Het was ook een constante manier om de regie op zijn professionele leven te behouden, in een tijd van persoonlijke onzekerheid.

Hoe behoudt hij het onderscheid tussen zijn specifieke rouwproces en het grotere plaatje; een politieke situatie? Het antwoord is simpel: hij beschrijft innerlijke gevoelens, de menselijke reacties op politieke gebeurtenissen.

Wat de politiek betreft, benadrukt Grossman het belang van de tweestatenoplossing, maar hij heeft er wel een hard hoofd in: een basis van vertrouwen ontbreekt nog altijd tussen de betrokken partijen. De weg naar vrede is tijdens Rabin gestaakt. Toch houdt hij hoop voor de toekomst, van zijn land zowel als voor zichzelf en zijn familie.

Overigens moesten zijn vrouw en zoon het boek twee keer lezen om die boodschap eruit te halen: wellicht kan het niet anders, met zijn ervaringen. 



Bron(nen):   The Observer