Teunis houdt van voetbal. Maar  als hij de bal een loei geeft, komt  die terecht in een vijver.  Teunis  mag op doel staan, maar neemt zoveel plaats in dat niemand meer scoort Daarom wordt hij maar  scheidsrechter. Als Teunis een jas  gaat kopen, barst hij uit alle jassen  in de winkel. Bij het bloemen plukken rukt hij hele struiken uit. Op  feestjes stoot hij alle glazen omver.  Op school maakt hij met zijn dikke  poten vlekken in de schriftjes. Iedereen is altijd boos op Teunis. Behalve zijn moeder, die blijft altijd  lief. Een vader heeft Teunis niet.  Daarom verzint hij dat zijn vader  ontdekkingsreiziger is. Teunis, hoofdpersoon in het gelijknamige boek van Toon Tellegen, is mijn lievelingspersonage.  Hij is een olifant in een mensenwereld. Het leukste wat Teunis kan bedenken is keihard door een deur te  stormen, zodat er een gat in de  vorm van een olifant achterblijft.  Teunis droomt van een wereld  waarin iedereen olifant is; dan zou  alles makkelijker zijn. Als alle grote literatuur is Teunis  niet pedagogisch of moralistisch,  maar gaat het over echte mensenverlangens. Ik kan het boekje telkens herlezen. Overal zie ik Teunissen. Laatst nog in het park. Een dikke moeder en een dik meisje, op  een kleedje. Ze aten met vrome  aandacht een bakje patat. Daarna  schommelde het meisje naar de  snackbar voor twee magnums.  Kindermishandeling!, zou de spijkerdunne Paul Rosenmöller roepen, voorzitter van het –mislukte -  Convenant Overgewicht. Maar  god, wat waren ze lief, die twee. Ze  smeerden elkaars vetrollen teder  in met zonnebrand. Liggend op de  enorme moederdij, vertelde het  meisje verhalen over school, terwijl de moeder vlechtjes maakte.  Om de een of andere reden  leek me  de vader van dit meisje óók een  ontdekkingsreiziger. Een dik kind is niet vanzelf een  lief kind, dat weet ik heus wel.  Maar die onhandig bewegende  bergen puppyvet zijn zo aandoenlijk. Dik zijn lijkt tegenwoordig  een misdaad.  Wie dik is, is lui, onaantrekkelijk, gulzig, krijgt diabetes en vaatziekten en jaagt de gemeenschap op kosten. Dikkerds  hebben minder vrienden, slechtere banen en treuriger huwelijken.   Kinderen bewegen te weinig,  zeggen deskundigen. Ze worden  overal naar toe gebracht en zitten  uren voor computer en tv. Natuurlijk zou je willen dat dikke kinderen op een sportclub gingen. Maar  sport is voor dikkerds niet leuk. Zij  worden als laatste gekozen, uitgelachen en gepest.   Alle aandacht voor overgewicht  leidt er alleen maar toe kinderen  doodsbang zijn om dik te worden.  Een kwart van de basisschoolkinderen doet aan de lijn – zeer gevaarlijk. Intussen voelen dikkerds  zich slechter door al dat gedram:  kennelijk zijn ze afschrikwekkend.   Eten is troost. Als alle mensen  aterlingen zij, is niets heerlijker  dan liggen op de bank met schaal  kaaskoekjes. Je weet dat je daarvan  aankomt, en hebt nog meer troost  nodig. Teunis kikkerde op van een briefje, in meisjesletters: ‘Ik wou dat ik  ook een olifant was.’ Alleen liefde  is lekkerder dan eten.

Bron: De Volkskrant