Wist u dat tegenwoordig ieder kind een talent heeft? U moet misschien even zoeken, maar ieder kind heeft er echt één. Als u daar denkend aan uw neefje, buurjongetje of (wat God verhoede) bij uw eigen kind twijfels over heeft, heeft u gewoon niet goed gezocht. Want ergens in de krochten van elk kinderbrein huist een Talent.

Dit beeld kom ik steeds vaker tegen en is niet meer het domein van zweefmevrouwen, maar is steeds meer gemeengoed geworden. De provincie Limburg heeft bijvoorbeeld als titel voor haar jeugdzorgbeleid ‘Ieder kind is een talent’ en de Amsterdamse wethouder Gehrels opende enige tijd geleden een brochure met ‘Hoe kunnen wij ervoor zorgen dat alle kinderen in Amsterdam hun talenten ontwikkelen? Op de eerste plaats door talenten van ieder kind te erkennen’. Talentontwikkeling is ‘in’, of het er nu om gaat dat ieder kind een talent ‘heeft’ (de softcore versie) of zelfs een talent ‘is’ (de hardcore versie).

Natuurlijk is het zo dat kinderen een bepaalde aanleg hebben. Maar waar in die hele talentenjacht aan voorbij wordt gegaan is dat het niet alleen gaat om het ontwikkelen van talenten, maar vooral om het aanboren van passie. Je hebt meer aan passie zonder dat je ergens werkelijk talent voor hebt, dan aan een talent terwijl het je aan de passie ontbreekt om daar iets moois van te maken. Ik was als kind best een goede tennisser, maar dat talent had van mij dan misschien een tennisleraar gemaakt, terwijl mijn passie misschien wel bij het verzorgen van dieren lag.

En Verona van der Leur had talent voor turnen, werd daarin tweede van de wereld, maar nu blijkt achteraf dat ze er eigenlijk helemaal geen passie voor had en stelt nu dat haar jeugd haar daardoor is ontnomen. Dat is wat je krijgt als je je blind staart op talent. Mijn voorstel: in elk beleidsstuk waarin vanaf nu nog het woord ‘talent’ staat, moet in dezelfde alinea ook het woord ‘passie’ vallen.