De Pers blikt terug op Uruzgan. Heeft het Nederlandse verblijf zin gehad? En fragment uit een analyse
Nu zijn we vier jaar verder.  We zijn ook 24 gesneuvelde soldaten verder. En meer dan 1 miljard euro. En 617 miljoen voor ontwikkelingsprojecten. En een kabinet dat een discussie over een mogelijke (her)verlenging van de missie niet overleefde.
Was het dit allemaal waard?  Zijn de taliban verjaagd uit Afghanistan, of in elk geval uit Uruzgan? Hebben de mensen nu een stabiele, kansrijke en geweldloze toekomst in het verschiet? Nee, nee en nee.

Missie mislukt, dus.

Nee, ook dat niet. De situatie in Uruzgan en de rest van Afghanistan is veel te complex om in vier jaar tijd te worden omgedraaid. De oorlog duurt niet al vier jaar, of negen (aanval VS), of veertien (machtsovername taliban), of achttien (machtsovername mujaheddien), maar al dertig jaar (inval Russen).

In die drie decennia is het land letterlijk en figuurlijk aan flarden geschoten. Alle sociale, politieke en economische structuren zijn weggevaagd. In dit soort omstandigheden komt soms het beste in de mens naar boven, maar vaak ook het slechtste: extremisme, geweld, corruptie.

De vraag moet dus zijn: heeft Nederland iets kunnen doen om het tij te keren, om een begin te maken aan het einde? En dan moet het antwoord ‘ja’ zijn, ook al is het misschien een heel bescheiden ‘ja’.

De veiligheidssituatie is iets verbeterd, maar blijft wel ‘broos’, zoals Defensie het zelf zegt. De taliban zijn er nog steeds. Het is in Uruzgan in elk geval veiliger dan in Kandahar en Helmand, die andere twee probleemprovincies in het zuiden. Zelfs zo veilig dat er bijvoorbeeld begonnen kon worden met de aanleg van een snelweg tussen de hoofdstad Tarin Kowt en Chora.

Is dat belangrijk? Ja, want het bevordert de economische activiteit in de regio. Er is Nederlands geld besteed aan salarissen voor ambtenaren en agenten, aan de bouw van scholen, aan kleine gemeenschapsprojecten zoals bruggen en waterputten. Met ons geld is de rechtbank in Tarin Kowt geopend. Ook dat is belangrijk.

Maar is het genoeg? Nee, natuurlijk niet. Maar het is wel een begin.
En dan de hamvraag: moesten die 24 Nederlandse soldaten nu echt sterven voor mensen die ergens heel ver weg in een woestenij leven? Dat is een vreselijke vraag, die je bijna alleen op metaniveau kunt beantwoorden. Nederland hoort bij een bondgenootschap, de NAVO, dat als grondregel heeft dat een aanval op één een aanval is op allen.

De aanval op de VS verdiende een reactie, en later is gebleken dat de daders het ook gemunt hebben op andere landen (waaronder Spanje en Groot-Brittannië). De daders en zij die hen steunen en onderdak bieden, leven in Afghanistan (en Pakistan) en zijn nog steeds niet onschadelijk gemaakt. En het is wel degelijk de moeite waard om dat te blijven proberen. Niet alleen voor onszelf, maar ook voor de Afghanen.

Bron: De Pers

Meer berichten:

Vanaf 7 februari: DSK tegen Het Kamermeisje

Telegraaf: er komt mogelijk een zwart noodpakket met loonstop

Syrische vrouwen nemen de wapens op

Amerikaanse drones bombarderen reddingswerkers en begrafenissen

(Video) Ondertussen in Homs, Syrië....

Iran: 'We kunnen Israël in 9 minuten verdelgen'