Wat was ik blij met de negentien doden in Duisburg. Zo leren ze het wel af. Voor mij zijn dergelijke massa-evenementen de hel op aarde. Je tussen zoveel vulgaire, stinkende, schreeuwende en dringende mensen te begeven – het is het laatste dat ik zal doen. 

Doorslaggevend was voor mij een ervaring tijdens de Gentse Feesten, een tiental jaren geleden. Ik liep in de Belfortstraat, die volledig met mensen gevuld was. Ik liep dan ook eigenlijk niet, ik schuifelde langzaam voorwaarts, intens verlangend naar het einde van deze kwelling. Daarna geen Gentse Feesten meer voor mij, die trouwens al lang geleden van wel een aardige manifestatie met originele optredens is gedegenereerd tot een zuip-, pis- en kotsfestijn met loeiharde stampmuziek als grote trekpleister.

Maar – ik zei het al eerder – de mensen gaan naar zulke evenementen voornamelijk om deze reden: omdat de anderen er zijn. Wat voor mij een reden is niet te gaan, is voor hen een reden het juist wel te doen. Wil ik dan geen mensen zien? Wil ik indrogen op mijn zolderkamer of in mijn tuintje? Niets daarvan. Maar ik wil daarom nog niet gemangeld worden door het grootste geteisem.

Ook een week geleden hadden ze al zo iets mals ondernomen in Duisburg. Op de zondag was zestig kilometer van een autosnelweg afgesloten, opdat de rijstrook voor de ene richting vrij was voor wandelaars en fietsers, en die voor de andere richting voor eetkramen, muzikanten enzovoort. Waren daar niet drie miljoen mensen naartoe gekomen? Gezellig! 

Het heeft natuurlijk allemaal te maken met Ruhrgebied Culturele Hoofdstad – iets dat bijna zo onlogisch klinkt als Waddeneilanden Culturele Hoofdstad of Linge Culturele Hoofdstad, maar dat krijgen we ook nog wel, want er is voor velen goed geld aan te verdienen aan zulke onzin. En het schept weer reisbestemmingen, want die schijnen de mensen werkelijk niet zelf te kunnen bedenken.

In mijn krant stond een foto van het Museumplein, nadat duizenden mensen daar op schermen naar de finale van het WK Voetbal hadden gekeken. Het vuil lag er kniehoog. Sommigen denken dan: het moet er leuk geweest zijn. Maar ik denk dat niet. Waarom moeten al die mensen, die kwamen kijken naar een wedstrijdje dat slechts twee keer drie kwartier duurde, eet- en drinkwaren meebrengen? Of moeten ze het ter plaatse kunnen kopen? Ik weet overigens niet of daarvoor voorzieningen waren, waarschijnlijk wel. Anderzijds is men graag zuinig en sleurt al dat voer ook met plezier vanuit Delfzijl mee.

Lees verder op Het Nieuwe Journaal