Vanzelfsprekend had ik al mijn kaarten op Job Cohen, El Salvador, gezet. Toen Wouter Bos de kinderkamer indook en het estafettestokje aan Job doorgaf, gloorde heel even een nieuwe toekomst. Eentje van verbroedering, harmonie en de boel eindelijk bij elkaar.

Zonder vrouwenhanden schudden, dat wel, maar dit nam ik voor lief. Totdat Job tegen Wilders een paar keer ging staan. Ik dacht: het wordt een thuiswedstrijd. Job heeft een hele Vara-divisie tot zijn beschikking, inclusief Caïn-broer Paul Wilders die bijkans webmaster van de Vara-site Joop.nl is geworden. En wat heeft Gekke Geert? Alleen maar ellende. Een kandidatenlijst vol brekebenen, fraudeurs en halve garen. Plus adder Hero Brinkman die hij lang aan zijn borst heeft gekoesterd. Een schot voor open doel dus. Maar tot mijn verbazing lag dat doel vooral bij Job open.

Erger: het was doelman Cohen die de bal een paar keer hakkelend op zijn eigen stip legde en vervolgens richting kleedkamers liep. Bijvoorbeeld toen Wilders hem met zijn status van opgejaagde politicus confronteerde: ’Hoe kan het anders dat ik al zes jaar, en ook nu ik tegenover u sta, debatten moet voeren met een kogelvrij vest aan?’ Job vond dit weliswaar ’een schande’ maar voegde hier aan toe: ’Maar het gaat me veel en veel en veel te ver dat de islam daar de grondslag van is.’ Consternatie in de zaal van de Erasmus Universiteit. Waar zat dán de grondslag van die bedreigingen? Bij de Limburgse katholieken misschien of, wie weet, de mannenbroeders uit Staphorst? De man die de opmars van Wilders tot stand had moeten brengen, werd zijn munitiedrager. Job Cohen liet de boel vrolijk uit elkaar spatten en woensdagavond werd de uitslag bekend: Job min drie, Geert plus vijftien. Wat je een ongelukkige wissel bij de PvdA mag noemen.

Lees verder

Bron: Trouw