Het geheim van een mooi liedje

The Wall Street Journal dook voor een uitgebreide reportage onder in de wereld van de liedjesschrijvers. De songwriter is iemand die wikt en weegt, en die hoopt dat op enig moment miljoenen mensen meezingen of meefluiten met wat hij heeft bedacht. 
Wie een tekst zonder muziek ziet, ziet iets dat op poezie lijkt – en dan doorgaans op hele slechte poezie. Dat laatste is een goed teken want als van zo’n liedtekst echte poezie zou worden gemaakt, hou je geen liedje meer over. 
Een gedicht mag zich langzaam laten doorgronden, daarvoor is met een dichtbundel op schoot alle tijd, maar een liedje moet erin gaan als koek en daaraan heeft de muziek weliswaar een groot aandeel, maar de tekst moet hierbij eveneens zijn werk doen.
Inmiddels is de muziekindustrie dermate opgedeeld, dat volgens de krant bijna niemand nog een liedje kan schrijven dat door de massa zal worden omarmd; met al die subgenres blijft de songwriter in zijn eigen subcultuur hangen en dat is het dan. 
Veel meer dan in Europa is Amerika een land waar de professionele songwriter zijn werk kan doen en daarover lezen we meer in bijgaand artikel.
Wie belangstelling voor dit onderwep heeft, verwijzen we graag naar de jaarlijkse oudejaarsweek als Matthijs van Nieuwkerk avond aan avond de Top-2000 presenteert. Die uitzendingen zijn gelardeerd met piepkleine filmpjes van Dirk-Jan Roeleven die op zoek ging naar de schrijver van die ene oude hit die we na jaren nog altijd kennen. Het zijn juweeltjes en het gekke is: bijna altijd zegt de wereldberoemde songwriter dat hij op 100-den andere teksten enorm heeft zitten zwoegen maar die ene klassieker, die rolde hem zomaar uit de pen…

Bron(nen):   The Wall Street Journal