Wordt Dubai de Nieuwe Nieuwe Wereld?

Buitenlanders die in de 19de eeuw New York of Chicago bezochten, kwamen thuis terug met gemengde gevoelens. Sommigen vonden de Amerikaanse steden lelijk en vulgair vergeleken met de Europese. De Amerikanen hadden wel een hogere levensstandaard, maar ze waren grof, en de etnische mix- van Duitsers, Ieren, Italianen en Joden vond men angstaanjagend. Slechts een enkeling vond dat er misschien toch wel iets het bewonderen waard was in deze nieuwe beschaving.

Anne Applebaum, columniste van de Washington Post, was in een nieuwe wijk van Dubai, Marina, en schrijft dat ze moest denken aan die opvattingen van toen. Binnenkort kunnen in Marina 120.000 mensen wonen. Het heeft een jachthaven, hotels, restaurants, winkelcentra en er zijn kanaaltjes en bruggetjes, bedoeld om de wijk een Venetiaanse touch te geven.
De wijk is in de ogen van Applebaum vulgair. Evenals de rest van de stad. ‘Er is bijna niets te zien van de geschiedenis of van de lokale cultuur. Je ziet overal internationale merknamen, van Applebee’s tot Rolex, en alles is geïmporteerd, van de rauwe vis van het Japanse restaurant tot aan de koffie bij Starbucks.’

Net als destijds de Europeanen het vreemd vonden dat de Amerikanen Europese architectuur kopieerden, vond Applebaum het vreemd om te zien dat op het Arabische schiereiland Amerikaanse architectuur wordt gekopieerd.
Net als de Europeanen die onder de indruk waren van Amerika’s rijkdom, is zij opgeschrikt door de rijkdom van Dubai, van de inwoners en bezoekers. Ook is ze geïntrigeerd door de etnische mix van Indiase, Nigeriaanse, Japanse, Britse, Russische, Filippijnse en Australische zonaanbidders, met af en toe een Emirati met witte hoofddoek, op de stranden.

Net als de Europeanen die Amerika voor het eerst zagen, verwerpt ze de gedachte dat Dubai de beschaving wordt van de toekomst. Maar het zou zomaar kunnen.
Zij voelde er zich op een andere planeet. ‘Maar er zijn altijd mensen die ervan dromen te ontsnappen uit hun cultuur, die er naar snakken hun geschiedenis achter zich te laten, en die tevreden zijn om te leven zonder het verleden. In Dubai kunnen ze dat.’

Bron(nen):   Slate