La Vie d’Adèle: prachtig coming-of-age drama

Een veelbesproken film en niet alleen omdat hij een Gouden Palm won in Cannes.

Ophef ontstond omdat de Frans-Tunesische regisseur Abdellatif Kechiche zich zou hebben gedragen als een slavendrijver, aldus actrice Léa Seydoux (Emma). Gênant waren de opnames voor de expliciete seksscènes, die 10 dagen zouden hebben geduurd. Julie Maroh, tekenares van de graphic novel ‘Le bleu est une couleur chaude’ waarop de film is gebaseerd, bestempelde de inmiddels beruchte – bijna 10 minuten durende – seksscène als ‘porno’ en ‘gevaarlijk’: ‘dit is homoseksuele seks zoals enkel een heteroseksueel het kan bedenken, of beoefenen.’ Film- en literatuurwetenschapper Yasco Horsman van de Universiteit Leiden plaatst de film in de context van voyeurisme en de ‘male gaze’. Volgens Manohla Dargis van The New York Times lijkt het alsof 40 jaar feministische filmkritiek aan Kechiche voorbij is gegaan als hij het publiek onbekommerd laat gluren naar jonge meisjeslichamen.

De vraag die zich opdringt is: zou de film ook zoveel ophef veroorzaakt hebben als het om een heteroseksueel stel ging? Een advies: laat je niet afleiden door de vraag of de seks wel klopt. De film toont op sublieme wijze de complexiteit en intensiteit van een eerste grote liefde. Dat die toevallig homoseksueel van aard is, doet er eigenlijk niet zoveel toe.

 

trailer

 

De Filmkrant – 5 sterren – ‘Het komen en gaan van een eerste grote liefde is nog nooit zo intiem verfilmd’
NRC – 5 sterren – ‘Beide actrices zijn subliem’
Trouw – 5 sterren – ‘Adembenemende ode aan de jeugd, de liefde en het leven’
de Volkskrant – 4 sterren – ‘De drie uur van La vie d’Adèle vliegen voorbij en doen verlangen naar meer’

 

Bron(nen):   NRC      

1 Reactie Doe mee met de discussie →


  1. JerushaG

    Die “male gaze” begrijp ik. De seksscènes zijn inderdaad overduidelijk door een man, en vanuit een mannelijk perspectief, gefilmd. Je krijgt het gevoel een voyeur te zijn van iets wat té intiem, té privé is. Hier was geen sprake meer van functionele sekssènes, maar laat de regisseur de verdenking op zich het publiek te willen shockeren/op te geilen. Je kunt door veel meer aan de verbeelding over te laten ook duidelijk maken hoe intens en hartstochtelijk de liefde tussen Emma en Adèle is.

    Maar verder een waanzinnig goed geacteerde film! Een “coming of age” drama, en de shock van een overweldigende “coup de foudre” (een onstuitbare aantrekkingskracht die binnen drie seconden plaatsvindt). De intensiteit van, en extatische beleving van een verstrengeling met, die ene – eerste en/of laatste – Grote Liefde en hoe je op een gegeven moment los probeert te komen van die ander, maar het hart en het lichaam daar geheel anders over denken. Het latere weerzien van de beide ex-geliefden in een café en hoe hun lichamen dan nog, tegen beter weten in, naar elkaar verlangen is zeer confronterend, en hartverscheurend.

Reacties niet toegestaan