Het zijn dappere dokters, die ebolapatiënten helpen

In snikhete gaspakken maken ze lange dagen terwijl de dood op de loer ligt. De dokters die in Afrika patiënten met ebola helpen, zetten hun angst op zij om te redden wat er te redden valt.

Dokters overleden
Gisteren werd bekend dat de leider van de strijd tegen ebola in Sierra Leone, dokter Sheik Umar Khan, is overleden aan de ziekte. Hij zou meer dan honderd patiënten hebben geholpen. Twee Amerikaanse dokters zijn ondanks alle voorzorgsmaatregelen besmet met het meestal dodelijke virus en vechten voor hun leven.

Dikke rubberen laarzen
De 27-jarige Britse dokter Hannah Spencer werkt drie weken lang vrijwillig voor Artsen zonder Grenzen in Guinee en Liberia. Ze beschrijft het werk met ebola-patiënten.

Om de kans op infectie tegen te gaan dragen alle hulpverleners dikke rubberen laarzen tot hun knieën, een ondoordringbaar pak, handschoenen, een masker, hoofdbedekking en een bril, om er zeker van te zijn dat het onmogelijk is dat lucht hun huid raakt.

Te veel patiënten
Tijdens een shift verliezen medewerkers vijf liter zweet. Na hun werk moeten ze twee uur hydrateren. Dokter Spencer vertelt: ‘het is zo heet, dat je niet meer dan een uur in het pak kunt zitten. 
Met het grote aantal patiënten is het vervelend om ze niet allemaal te kunnen helpen, omdat je na een uur weer moet stoppen. Ik werkte op een geïsoleerde afdeling met tien bedden. Maar er lagen vaak wel 22 patiënten. Velen lagen op matrassen op de vloer.’

Weinig doen
De dokters kunnen weinig doen. Ze zorgen dat besmette patiënten gehydrateerd blijven door een infuus in hun arm. Ook geven ze medicijnen tegen diarree, overgeven en hoofdpijn. Dat zijn de symptomen van de eerste fase van de ziekte.

In het tweede stadium krijgen mensen koorts en bloedingen. Ze ademen en slikken moeilijk. Dan overlijden ze bijna altijd.

Nazorg
Als de dokters weer bij hun kamp aan komen moeten ze een aantal ontsmettingsprocedures doorlopen. Artsen zonder Grenzen heeft voor iedere arts een buddy, die in de gaten moet houden of de ander symptomen heeft van de ziekte.

Hulpverleners mogen maximaal vier tot zes weken in het veld werkzaam zijn, omdat de omstandigheden zo zwaar zijn. Gaan ze terug naar huis, dan moeten ze nog enige tijd in de buurt van een ziekenhuis blijven voor als ze alsnog besmet blijken.

 

Bron(nen):   Daily Mail      

3 Reacties Doe mee met de discussie →


  1. marianne martens

    Zeker, het zijn hele dappere dokteren, verpleegkundigen, wasmannen/ vrouwen, schoonmakers, apothekers, eten -kokers om tot de laatste seconden liefdevol de patiënt te verplegen. Nu ook op worden mensen op de isoleerafdelingen in Europa verpleegd. De geïsoleerde patiënt zoekend naar oogcontact. Er zijn gelukkig nog veel Nachtegalen in de lucht.

  2. Lio

    Werkelijk mijn diepste respect voor deze artsen. Ongelooflijk hoe onzelfzuchtig deze mensen zijn.

    • Har Davids

      Voor deze mensen is het woord ‘held’ eens niet misplaatst. Als je tegenwoordig een balletje kunt trappen, word je ook al gauw zo genoemd. Raar eigenlijk, als je dan een artikel als dit leest.

      (in antwoord op Lio)

Reacties niet toegestaan