Johan Simons: zo mooi kan Zomergasten dus toch zijn

Het heeft een paar weken geduurd, maar de vierde Zomergast zorgde zonder meer voor een prachtige televisieavond. Theatermaker Johan Simons  praatte met Wilfried de Jong op de onbevangen wijze alsof ze samen in het cafe zaten en wij niet allemaal meekeken. Hij vertelde prachtig over zijn vader met de hazenlip en de gokverslaving, over zijn gelukkige jeugd (‘maar ik plaste wel tot mijn 15e in mijn bed’), over de drie dagen waarin hij eerst een vinger kwijtraakte en toen een winkelhaak sneed in zijn scrotum.

En over zijn (on)geloof: ‘de grootste straf is dat god niet bestaat’. Met af en toe iets zeverigs (Vóél de boom. Wórd het water), maar dan weer heel precies in zijn omschrijvingen, bijvoorbeeld wat het verschil is tussen cultuur en kunst.

Mooie fragmenten ook, van Toon Hermans, via Passolini en Coetzee tot Jeroen Willems.

Zelfs twitter vond het een prachtige uitzending.

Volgende week Wouter Bos.

4 Reacties Doe mee met de discussie →


  1. kletsmajoor

    Interessant hoe sterk interesses kunnen verschillen. Deze uitzending kon mijn aandacht geen seconde vasthouden. Na drie kwartier ben ik wat anders gaan doen. Maar dat is geen verwijt aan Johan Simons of Wilfried de Jong. Het is gewoon een observatie. Volgende keer ga ik gewoon weer kijken of het wat voor mij is of niet.

  2. Olli

    Volgens mij was de uitspraak: ‘De grootste straf van God is dat hij niet bestaat’. Vind ik ook nét iets interessanter. En verder: ‘iets zeverigs’ of toch ‘zweverigs’? En ‘Pasolini’ is met één ‘s’. Maar misschien is Gerard Driehuis ook dyslecticus, net als Johan Simons. In dat geval vind ik spelfouten minder erg.

  3. zo maar iemand

    Beste uitzending tot nu toe. Wat een authentieke man.

Reacties niet toegestaan