Europa heeft een midlife crisis

Gideon Rachman, gerespecteerd commentator van de Financial Times, heeft vandaag zijn witte doktersjas aangetrokken en probeert te begrijpen door welke kwalen Europa wordt geteisterd. Allereerst heb je natuurlijk de kredietcrisis die van geen wijken weet, maar dokter Rachman wijst ook op de manier waarop grote Europese voetbalnaties als Italië, Frankrijk en Groot-Brittannië met hun onbetekenende tegenstanders worstelen – en zo een toonbeeld van landen in verval zijn. Heel goed dokter, dat u de staat van het voetbal een diepere betekenis wenst te geven. 
Rachman schrijft hoe het Verdrag van Rome (aanzet tot Europese eenwording) uit 1957 stamt en dat de Unie nu dus 53 jaar oud is, een goede leeftijd voor een echte midlife crisis. 
Toen het verenigd Europa nog jong was, waren de politieke leiders ervan overtuigd dat het in de eerste plaats om vrede op dit continent ging, maar wie hoor je daar nu nog over? Vermoedelijk was Helmut Kohl de laatste die op het belang hiervan wees. 
Daarna bleek rijkdom het nieuwe doel te zijn, van 1 Europa zouden we allemaal beter worden en dat hoorden de mensen natuurlijk graag; geen gezeik, iedereen rijk. En behalve meer vermogen werd ook nog gewezen op meer democratie, meer solidariteit tussen de burgers, een sterker Europa ten opzichte van de verre buitenwereld en niet te vergeten, allerlei practische voordelen die opeens bestonden nu de binnengrenzen waren weggevallen. 
Tja, schrijft Rachman, als 1 Europa betekent dat je goedkoper naar andere landen kunt bellen met je mobiel, is dat misschien toch een beetje schraal…
En trouwens, met de kredietcrisis zijn al die voordeeltjes in een schril licht komen te staan. Europa lijkt opeens op een man die niet genoeg heeft gespaard voor zijn oude dag en het is maar de vraag hoe het nu verder met hem zal gaan. Zou de economische crisis voor nieuwe bondgenootschappen zorgen en de onderlinge gevoelens versterken? Het lijkt er niet bepaald op. 
De voortekenen wijzen eerder op iets anders, wat je trouwens ook vaak in gewone mensenlevens ziet. Zo rond de 50 zijn de partners een beetje op elkaar uitgekeken – de sjeu is er wel vanaf en een scheiding ligt op de loer.

Bron(nen):   Financial Times