Het mysterie-Merkel

Angela Merkel is in vele opzichten een bijzondere verschijning. 
Ze is de eerste vrouwelijke Bondskanselier. Nog opmerkelijker: ze is afkomstig uit het Oosten. En bovendien: ze studeerde natuurkunde en is ook nog gepromoveerd, dus die vrouw kan wat. Ook memorabel: Bondskanselier Kohl stak ze een mes in zijn rug toen haar tijd was gekomen, dus hoe politiek werkt, weet ze ook. Verder is ze niet mooi en charmant, en maakt zo korte metten met het idee dat je heel aantrekkelijk moet zijn om in ‘het mediatijdperk’ politieke winst te kunnen behalen – dat blijkt gewoon onzin te zijn. 
Ze is nu 3,5 jaar Bondskanselier en het moet al gek lopen als ze dit najaar niet opnieuw de grootste wordt met haar christen-democraten. Dat de Duitse economie schikbarend krimpt, wordt haar blijkbaar niet nagedragen. In de lastige coalitie met de socies blijft ze makkelijk overeind en ook op het internationale toneel gooit ze hoge ogen. 
Hoe flikt die Merkel dat toch allemaal? 
The Economist denkt dat de volgende factoren hierbij van belang zijn: haar aard is heel erg gematigd. Zoals president Sarkozy een bijna revolutoionair temperament heeft, zo houdt zij erg van geleidelijkheid. Moet de Duitse economie moderniseren, lees: liberaliseren? Met kleine stapjes graag, dan breekt het lijntje niet. 
Weet u nog hoe ze in de aanloop naar het Bondskanselierschap een politiek adviseur had die de vlaktax wilde invoeren? Wilden alle Helmuts en Ulrichs niks van weten en deze professor werd snel weer afgevoerd. Terwijl Angela pijlsnel opschoof naar het politieke midden waar ze nu nog steeds zit. 
Willen de Duitsers geen hervormingen? Dan blijft alles lekker bij het oude. Intussen gaat het met de Bondsrepubliek overigens niet steeds maar beter, integendeel. Exportweltmeister Nummer Eins heeft flink te kampen met de recessie. Dus eigenlijk zou er wel wat mogen gebeuren aan die te hoge belastingen en die overvloed aan regelgeving. 
Als Merkel – behalve als eerste vrouwelijke Bondskanselier – geschiedenis wil schrijven, dan moet ze Duitsland in dit opzicht ingrijpend gaan veranderen.

Bron(nen):   The Economist