Don Silvio

In The Economist staat een kort en chagrijnig commentaar naar aanleiding van de laatste capriolen van Silvio Berlusconi. Al jarenlang wordt de Italiaanse premier hard aangevallen door het weekblad uit Londen dat nog maar enkele jaren geleden een lange open brief aan hem wijdde, waarin al zijn malveraties op een rijtje stonden – met als conclusie dat hij zo snel mogelijk het veld moest ruimen. 
Sindsdien zijn er al weer veel nummers van The Economist verschenen, maar Don Silvio bleef trouw op zijn post. 
Twee zaken zijn opvallend aan wat het weekblad nu over hem bericht. 
1. In de Italiaanse media wordt weinig geschreven over het feit dat de rechtbank van Bari onderzoekt of Berlusconi uit hoofde van zijn functie met allerlei callgirls in de weer was en dat de dames werden gefasciliteerd met spullen (o.a.vliegtuigen) van de overheid. 
Deels omdat nogal wat media in handen van de tycoon zelf zijn. En daar wordt op dit moment hoog opgegeven van Berlusconi als familieman. Maar ook omdat de staatsmedia zich wel erg onderdanig gedragen – wat de conclusie wettigt dat de lange arm van Silvio erg ver reikt. 
2. De roomse kerk neemt afstand van hem. 
In Famiglia Cristiana, een invloedrijk weekblad, wordt hem en zijn handlangers voor de voeten geworpen dat hij een zaak verdedigt die niet te verdedigen is, want in morele zin laakbaar. 
Loopt Berlusconi nu sidderend van angst door zijn eigen land? En is hij bang dat hij in het buitenland niet langer serieus wordt genomen? 
Natuurlijk niet. Berlusconi is op een indrukwekkende manier onverschrokken en brutaal, en we zullen nog deelgenoot zijn van zijn vele onvoorstelbare avonturen.

Bron(nen):   The Economist