Waarom dode soldaten thuiskomen

Lange tijd werden soldaten begraven op de plek waar ze waren gesneuveld. Wenste de familie dat anders, dan konden ze zelf een schip betalen dat de kist vervoerde en naar huis bracht. 
In deze tijd vloog het Amerikaanse leger al meer dan 5.000 gesneuvelde militairen terug sinds de conflicten uitbraken met Irak en Afghanistan, en The Wall Street Journal biedt vandaag een mooie reportage over de mensen die dit werk verrichten.
Nog tijdens de Tweede Wereldoorlog was het gangbaar dat lijken niet werden teruggebracht naar huis. Destijds kwamen alleen al circa 80.000 Ameirkanen om in de strijd tegen Japan en zo’n 65.000 man werden begraven waar ze sneuvelden. Dat gold ook voor veel slachtoffers die in Europa vielen tijdens dezelfde oorlog.
Pas tijdens de Koreaanse oorlog kwam daar verandering in; men was bang dat de stoffelijke overschotten in handen zouden vallen van de vijand met onbekende gevolgen. En er werd besloten ze terug te brengen. 
Inmiddels wordt er veel – soms alles – aan gedaan om de lijken op te halen. The Wall Street Journal verwijst naar een bijzonder voorval: in 2002 viel een marinier uit een Chinook helikopter en hij werd op de grond afgemaakt door vijandelijke troepen. De legerleiding zond daarop een 2de heli om zijn lichaam te bergen en daarbij kwamen 6 andere militairen om… ‘We don’t leave Americans behind,’ is nu het parool.
Onderweg van het slagveld naar de VS worden vaak civiele tansportvliegtuigen ingezet voor transport. En dan, zo schrijft The Wall Street Journal, veranderd aan boord onmiddellijk de sfeer. De joligheid is weg en de bemanning is diep onder de indruk van de kisten die meevliegen. 
Dan komt het spannende moment van de aankomst. De deur gaat open en daar staat de familie van het slachtoffer. Een korte ceremonie volgt en wie zoiets van dichtbij meemaakt zal dat niet meer vergeten. 
Tenslotte beschrijft de krant nog een scene als een moeder de kist ziet met daarin haar zoon en uitroept: ‘Baby boy, what happened? What happened to you?’ 
Ga naar de link voor een hartverscheurend artikel.

Bron(nen):   The Wall Street Journal