Charlie Hebdo: compromisloze spijkerharde satire

Charlie Hebdo leidde ooit een betrekkelijk rustig bestaan. De ophef ontstond pas toen Mohammed op de voorpagina verscheen. Het blad wordt begin jaren negentig opgericht als opvolger van Hara-Kiri, een provocerend tijdschrift met veel fotografie en collages. Bij Charlie Hebdo zullen veel meer de tekenaars de hoofdrol gaan spelen, zo schrijft de Volkskrant. Twee van de oprichters Wolinski en Cabu, beide omgekomen bij de aanslag, noemden het blad naar Charlie Brown, een Amerikaanse stripfiguur die ze bewonderden. Hebdo komt van het Franse hebdomadaire, dat wekelijks betekent. Het blad heeft het financieel moeilijk, omdat het weigert advertenties te plaatsen. De oplage ligt rond de 50.000 in de losse verkoop, wat meer als er ophef is over de inhoud. De bedreigingen begonnen toen het blad de Deense Mohammed-cartoons plaatste. Vanaf dat moment kreeg toenmalige hoofdredacteur Philippe Val politiebescherming. In november 2011 verwoestte een brandbom het kantoor. Reden van de aanslag was de aankondiging van de Charia Hebdo met Mohammed als gasthoofdredacteur. In september 2012 staat Mohammed weer veelvuldig afgedrukt op de voorpagina en in het blad zelf. Honderden dreigmails komen binnen en ook hoofdredacteur Charb krijgt politiebeveiliging. Maar Charlie Hebdot schrijft over veel meer dan de islam. Het blad bedrijft ook onderzoeksjournalistiek en publiceert over kernenergie, feminisme, de paus, dierenleed, het Front National of de Belgische koning. Wel altijd op dezelfde onbuigzame harde wijze.

Bron(nen):   Volkskrant (betaald)      

2 Reacties Doe mee met de discussie →


  1. Robin

    Satire kan maar één manier, hard en onbuigzaam.

  2. Tony Stark

    Over smaak valt te twisten, maar satire als kunstvorm is een belangrijk ingrediënt voor een vrije samenleving en tevens een thermometer voor deze samenleving.

    Wanneer satire verdwijnt is er een probleem met deze samenleving en neemt vrijheid af.

    Vervolgens zijn de rest van de kunstenaars, intellectuelen, journalisten en andere critici aan de beurt en is de dictatuur geboren.

    Het verval vindt altijd op deze wijze plaats, en het is de vraag waar men in Frankrijk voor zal kiezen; zelfcensuur of gewoon doorzetten.

Reacties niet toegestaan