Het Iraanse team was in Australië voor de Asia Cup toen de oorlog tussen de Verenigde Staten, Israël en Iran begon. Zes speelsters en een staflid verlieten het team om asiel te vragen en kregen van Australië humanitaire visa. Een van de vrouwen besloot al eerder in de week toch terug te keren naar Iran.

Volgens The Australian hebben de autoriteiten de vier vrouwen die terug naar Iran wilden ruimschoots de gelegenheid gegeven om hun beslissing te herzien.

De speelsters vroegen asiel aan nadat ze in Iran als 'verraders' waren bestempeld, omdat ze het volkslied voor een voetbalwedstrijd niet hadden meegezongen.

Iran heeft verklaard dat de vrouwen "rustig en met vertrouwen" terug kunnen keren, aldus het persbureau Tasnim. De speelsters verkeerden volgens de Iraanse autoriteiten onder emotionele invloed van "vijandelijke samenzweringen".

Een sociale burn-out ontstaat wanneer sociale interacties, zelfs met familie en vrienden, je emotioneel en mentaal uitputten. Dit verschilt van de klassieke werkgerelateerde burn-out, omdat het niet gaat om professionele druk, maar om de vermoeidheid die voortkomt uit persoonlijke relaties. Hoewel gezonde relaties normaal gesproken vreugde brengen, kunnen ze ook zwaar aanvoelen, vooral als je constant beschikbaar bent voor anderen of te weinig tijd neemt voor jezelf.

Hoe herken je een sociale burn-out?

• Emotionele uitputting: Je voelt je overweldigd door de emoties van anderen, vooral als zij hun zorgen of angsten met je delen.
• Fysieke vermoeidheid: Je hebt weinig energie, zelfs na sociale gelegenheden die normaal plezierig zijn.
• Irritatie of afstandelijkheid: Je merkt dat je sneller geïrriteerd raakt door mensen om je heen of dat je de neiging hebt om je terug te trekken.
• Overbelasting door verplichtingen: Het gevoel dat je constant moet voldoen aan verwachtingen van familie en vrienden zonder tijd voor jezelf.

Waarom gebeurt dit?

Sociale burn-out kan ontstaan door een gebrek aan balans. Als je bijvoorbeeld wekenlang constant sociale activiteiten hebt, zoals etentjes met vrienden, familiebijeenkomsten en andere verplichtingen, kun je uitgeput raken. Het wordt nog zwaarder als er sprake is van " toxische relaties" waarin negativiteit overheerst of als je onvoldoende hersteltijd hebt tussen sociale momenten.

Hoe voorkom of herstel je van een sociale burn-out?

• Stel grenzen: Leer 'nee' zeggen tegen uitnodigingen of verplichtingen die te veel van je vragen.
• Identificeer toxische relaties: Vermijd mensen die constant kritiek leveren of energie van je wegnemen.
• Plan rustmomenten in: Zorg voor voldoende tijd om alleen te zijn en op te laden.
• Zorg goed voor jezelf: Regelmatige lichaamsbeweging, gezond eten en voldoende slaap helpen bij het herstellen van emotionele overbelasting.
• Luister naar jezelf: Wees eerlijk over wat je aankunt en respecteer je eigen behoeften.

Waarom is dit belangrijk?

Sociale relaties zijn essentieel voor ons welzijn, maar ze mogen niet ten koste gaan van onze mentale gezondheid. Het is cruciaal om een balans te vinden tussen geven aan anderen en zorgen voor jezelf. Door bewust grenzen te stellen en tijd vrij te maken voor eigen herstel, kun je een gezonde relatie behouden met zowel jezelf als de mensen om je heen.

Iran heeft schepen in die zeestraat aangevallen, als vergelding voor de Amerikaanse en Israëlische luchtaanvallen op het land. Trump schrijft op Truth Social eerst dat veel landen die last hebben van de blokkade in de Straat van Hormuz oorlogsschepen zullen sturen. Hij zei niet om welke landen het gaat, maar wel te hopen dat China, Frankrijk, Japan, Zuid-Korea en het Verenigd Koninkrijk dat gaan doen.

De situatie in het Midden-Oosten heeft ervoor gezorgd dat de prijzen van olie sterk zijn gestegen. Zo'n 20 procent van de wereldwijd verhandelde olie moet via de Straat van Hormuz worden verscheept.

De Straat van Hormuz is smal, ondiep en daarmee ideaal mijnen­gebied: op het smalste punt is het water ongeveer zestig meter diep, met nauwe verkeersbanen waar tankers nauwelijks kunnen uitwijken. Vanuit een lange Iraanse kustlijn kunnen kleine boten ’s nachts snel uitvaren, een handvol mijnen overboord zetten en weer verdwijnen in het gewone vissersverkeer. Elke nieuwe melding van een drijvende mijn of explosie duwt de verzekeringspremies omhoog en dwingt de VS en bondgenoten tot dure mijnenjacht die weken kan duren.

De techniek achter de dreiging is relatief simpel. Klassieke gesleepte of verankerde mijnen hangen net onder het wateroppervlak en exploderen bij aanraking met een scheepsromp. Nieuwere bodemminen liggen onzichtbaar op de zeebodem en wachten tot gevoelige magnetische, akoestische of druk­sensoren het profiel van een passerend vrachtschip herkennen, waarna honderden kilo’s explosief een gasbel onder de romp doen imploderen. Daarnaast kan Iran met kleine ‘limpet mines’ duikers een tanker laten beschadigen op één cruciale plek, zoals roer of schroef: genoeg om het schip stil te leggen, niet om het te doen verdwijnen.

Ook de tegenmaatregelen zijn traag. Mijnenjagers varen in ruitpatroon, sturen onderwaterdrones met sonar uit en blazen gevonden objecten één voor één op. In 1991 deden ruim een dozijn geallieerde schepen er bijna twee maanden over om iets meer dan duizend Iraakse mijnen aan de kust van Koeweit te ruimen – gemiddeld net boven één mijn per dag. Hoewel de technologie beter is geworden, blijft één harde realiteit: een mijn is goedkoop en snel gelegd, maar duur en gevaarlijk om weg te halen.

"Een van de invloedrijkste stemmen van Duitsland is verstomd", schrijft het Duitse persbureau DPA. Hij is overleden in zijn woonplaats Starnberg in de deelstaat Beieren, melden zijn uitgeverij en familie.

Waarom vliegtickets exploderen

Brandstof is normaal zo’n kwart van de ticketprijs; als kerosine in korte tijd 70 tot 80 procent duurder wordt, vertaalt zich dat al snel in 20 tot 30 procent hogere tarieven, nog los van extra omvliegkilometers rond het Midden-Oosten. In de VS laat een analyse van Deutsche Bank zien dat de goedkoopste binnenlandse tickets die 21 dagen van tevoren worden geboekt bij prijsvechter Spirit in een week zijn verdubbeld naar gemiddeld 193 dollar, terwijl grote maatschappijen als United en Delta week-op-weekstijgingen van 15 tot 57 procent laten zien. Europese maatschappijen volgen: KLM en Air France hebben longhaul-retours per direct met 50 euro verhoogd, terwijl sectoranalisten waarschuwen dat we aan het begin staan van een bredere prijsronde.​

Daar komt bij dat vluchten moeten omvliegen om het oorlogsgebied te vermijden, wat meer kerosine, langere vliegtijden en hogere personeelskosten betekent. Voor luchtvaartbedrijven die na de coronajaren eindelijk zwarte cijfers schreven, is de verleiding groot om die kosten maximaal door te berekenen.

Wat betekent dit voor reizigers?

Voorjaars- en zomervakanties worden voor veel gezinnen merkbaar duurder, zeker op intercontinentale routes en populaire zonbestemmingen. Analisten schatten dat ticketprijzen bij aanhoudend hoge olieprijzen gemiddeld 8 tot 10 procent kunnen stijgen, met uitschieters van tientallen tot honderden euro’s per ticket op lange vluchten. Wie flexibel is, kan nog uitwijken: eerder boeken, buiten piekweken reizen of kiezen voor kortere Europese vluchten waar prijsstijgingen vaak wat gematigder zijn. Maar zolang de oorlog met Iran duurt en de oliemarkt op tilt staat, is goedkoop vliegen eerder een gelukstreffer dan een recht.

In het onderzoek werd deelnemers gevraagd of zij in de twaalf maanden voorafgaand aan de enquête last hadden gehad van een slaapstoornis. De resultaten tonen een opvallend patroon: in alle onderzochte landen rapporteren vrouwen vaker slaapproblemen dan mannen.

Het verschil is in sommige landen behoorlijk groot. In Zweden, het land waar slaapproblemen het meest voorkomen in de enquête, gaf 56 procent van de vrouwen aan symptomen van een slaapstoornis te hebben ervaren in het afgelopen jaar. Onder mannen lag dat percentage op 45 procent.

Volgens de Sleep Foundation zijn vrouwen inderdaad gevoeliger voor slapeloosheid. Een belangrijke biologische factor zijn hormonen. Hormonale schommelingen kunnen invloed hebben op het slaapritme en de kwaliteit van de slaap. Tijdens verschillende levensfasen, zoals de menstruatiecyclus, zwangerschap en menopauze, veranderen hormoonspiegels, wat kan leiden tot slaapproblemen of een verstoorde nachtrust.

Naast deze biologische factoren spelen ook sociale en culturele omstandigheden een rol. Onderzoekers spreken hierbij over gendergerelateerde verschillen. Vrouwen ervaren in veel samenlevingen bijvoorbeeld vaker een dubbele belasting door werk en zorgtaken, wat stress kan veroorzaken en de slaap negatief kan beïnvloeden. Ook mentale belasting, zoals piekeren of emotionele stress, wordt vaker gerapporteerd door vrouwen en kan bijdragen aan slapeloosheid.

Daarnaast zijn vrouwen volgens onderzoekers vatbaarder voor bepaalde fysieke en mentale gezondheidsproblemen die met slaapproblemen samenhangen. Denk bijvoorbeeld aan angststoornissen of depressie, aandoeningen die bekendstaan om hun invloed op de slaapkwaliteit.

Bron: Statista

De ziekenhuisserie The Pitt wordt door artsen opvallend vaak “de meest realistische medische dramaserie ooit” genoemd. Maar hoe dicht zit deze Amerikaanse spoedeisende hulp werkelijk op de werkelijkheid – en wat zegt dat over onze eigen verwachtingen van zorg?[

In tegenstelling tot Grey’s Anatomy of House volgt The Pitt één enkele dienst van 15 uur, uitgesmeerd over 15 afleveringen, zonder romantische zijplotjes om de pijn te verzachten. De camera hangt aan de schouder van artsen, verpleegkundigen en sociaal werkers, langs overvolle gangen, agressieve patiënten en eindeloos wachtende ‘boarders’ zonder bed. Dat ritme – chaos, wachten, weer chaos – herkennen Amerikaanse spoedartsen tot in hun botten.

Die geloofwaardigheid is geen toeval. In de schrijverskamer en op de set lopen meerdere gecertificeerde SEH-artsen en een ploeg fulltime verpleegkundigen rond, die meebeslissen over casussen, dialogen en procedures. Zij zorgen ervoor dat diagnoses, jargon en handelingen kloppen, óók in de kleine dingen: volle laden, echte protocollen, realistisch ingerichte kamers. Harvard- en Pittsburgh-artsen zeggen dat de medische inhoud en de onderlinge cultuur “verrassend herkenbaar” zijn, soms zo triggerend dat zorgmedewerkers afhaken omdat het te dicht bij hun eigen trauma komt.

Tegelijk blijft The Pitt televisie. De extreem geconcentreerde opeenvolging van drama – massaschieting hier, fentanyloverdosis daar – komt vaker voor op het scherm dan in de gemiddelde dienst, al kan één nachtdienst in een grootstedelijk ziekenhuis inderdaad voelen als een non-stop rampenoefening. En waar echte artsen verdrinken in administratie en logistiek, kiest de serie begrijpelijkerwijs voor bloed, beslissingen en morele dilemma’s.

Waar The Pitt vooral realistisch in is, zeggen artsen, zijn niet de monitors en instrumenten, maar de morele uitputting: het laveren tussen zorg en kosten, personeelstekort, agressie en politieke discussies over vaccins en abortus die de behandelkamer binnenlopen. In dat opzicht is de serie minder escapisme dan spiegel: van een zorgsysteem onder druk, maar ook van de stille koppigheid van mensen die toch weer op dienst verschijnen.

Toch laten recente internationale geluksonderzoeken een opvallende trend zien: het ervaren welzijn neemt in sommige landen juist af. In de Verenigde Staten bijvoorbeeld is de tevredenheid over het leven lager dan in eerdere jaren. Vooral jongeren voelen zich minder goed. Uit onderzoek blijkt dat Generatie Z en jongere Millennials het laagst scoren op zelfgerapporteerd welzijn. Veel van hen hebben het gevoel dat hun leven weinig betekenis heeft of dat hun werk er niet echt toe doet. Oudere Millennials doen het iets beter, maar kampen vaak met toenemende druk op middelbare leeftijd. Generatie X en Babyboomers scoren gemiddeld het hoogst, al ligt hun welzijn nog steeds lager dan dat van eerdere generaties op dezelfde leeftijd.

Sociale vergelijking

Dat roept een belangrijke vraag op: waarom voelen mensen zich minder gelukkig terwijl de samenleving rijker wordt?

Een veelgenoemde verklaring is sociale vergelijking. Vroeger vergeleken mensen zich vooral met de mensen in hun directe omgeving: buren, klasgenoten of collega’s. Tegenwoordig bieden sociale media een venster op zorgvuldig geselecteerde hoogtepunten uit het leven van mensen overal ter wereld. Jongeren die eindeloos door beelden scrollen van succes, reizen of perfecte relaties, kunnen het gevoel krijgen dat hun eigen leven tekortschiet, zelfs wanneer dat eigenlijk niet zo is.

Deze constante vergelijking voelt niet fijn: hoe zichtbaarder het succes van anderen is, hoe onzichtbaarder je jezelf kunt voelen. Onderzoek laat zien dat dit mechanisme samenhangt met meer angst- en depressieve klachten bij jongeren, van wie het zelfbeeld nog volop in ontwikkeling is.

Maar sociale vergelijking verklaart niet alles. Een diepere oorzaak ligt mogelijk in hoe we tegenwoordig “een goed leven” definiëren. Jongeren krijgen vaak het idee dat geluk iets is wat zichtbaar moet zijn, iets dat je kunt posten. Sociale media staan vol met berichten over successen, mijlpalen en geluksmomenten.

Wanneer mensen hun leven steeds vaker beleven met het oog op wat er gedeeld kan worden, verschuift de focus naar externe signalen van succes. Denk aan diploma’s, stages, bijzondere vakanties of opvallende ervaringen. Maar wanneer deze doelen worden bereikt, blijkt de voldoening vaak minder groot dan verwacht. Het beeld dat online wordt getoond, komt niet altijd overeen met hoe het van binnen voelt.

Het gevolg kan een kloof zijn tussen verwachting en ervaring. Jongeren volgen een pad dat volgens hen tot succes leidt, maar ervaren in het dagelijks leven minder betekenis of verbondenheid dan ze hadden gehoopt.

Sociale verbondenheid

Geluk ontstaat namelijk zelden in spectaculaire momenten. Het groeit meestal in gewone situaties: in activiteiten die betekenisvol zijn, in relaties met anderen en in het gevoel ergens bij te horen. Economische groei kan de kwaliteit van leven verbeteren, maar boven een bepaald niveau spelen andere factoren een grotere rol, zoals sociale verbondenheid, autonomie en zingeving.

Daarom is het simpelweg adviseren om minder tijd op sociale media door te brengen vaak niet effectief. Jongeren reageren meestal afwijzend wanneer hun vrijheid wordt beperkt. Effectiever is het om te kijken naar de onderliggende behoefte achter het scrollen – verveling, eenzaamheid of de wens om verbinding te voelen – en manieren te vinden om die behoefte op een gezondere manier te vervullen.

De uitdaging van deze tijd is dus niet alleen technologische of economische vooruitgang, maar het herstellen van echte verbinding. Werkelijk welzijn zal misschien minder afhangen van wat we nog meer kunnen bereiken en meer van hoe we betekenis geven aan wat we al hebben.

Bron: Psychology Today

In meerdere gemeenten staan kandidaten op de kieslijst die recent zijn veroordeeld of nog verdachte zijn in een strafzaak. Zo werd in Dordrecht een kandidaat van de lokale partij Op Ons Eiland schuldig bevonden aan aanranding na een incident bij een vrouw thuis. Tegen de uitspraak loopt nog een hoger beroep. De partij spreekt zelf van een lastercampagne.

In het Groningse Westerkwartier kwam de lijsttrekker van het CDA in opspraak vanwege mogelijke fraude met coronasteun. Nadat RTL hierover vragen stelde, besloot hij zich terug te trekken en beloofde hij een eventuele zetel niet te accepteren.

Een andere zaak betreft zelfs een kandidaat van een lokale partij die wordt verdacht van ontucht met een minderjarige. Een rechterlijke uitspraak wordt nog vóór de verkiezingen verwacht. Om de privacy van het mogelijke slachtoffer te beschermen, zijn hierover geen verdere details naar buiten gebracht.

Volgens het onderzoek zijn in totaal meer dan twintig gevallen gevonden waarin kandidaat-raadsleden veroordeeld zijn of onderwerp zijn van een lopend strafrechtelijk onderzoek. In veel situaties gaven partijgenoten aan niet op de hoogte te zijn van de achtergrond van hun kandidaat.

Integriteit onder druk

Volgens Leonie Heres, bijzonder hoogleraar Integriteit van Lokaal Bestuur aan de Erasmus Universiteit, is het essentieel dat politieke partijen hun kandidaten zorgvuldig selecteren. Wanneer dat niet gebeurt, kan dat volgens haar het vertrouwen in de democratische rechtsstaat aantasten.

Tegelijkertijd mogen mensen met een strafblad in principe gewoon deelnemen aan verkiezingen. Raadsleden worden rechtstreeks door burgers gekozen en het recht om verkozen te worden is een fundamenteel onderdeel van de democratie. Alleen in uitzonderlijke gevallen kan een rechter iemand dat recht ontnemen.

Screening schiet tekort

Om de integriteit van kandidaten te waarborgen adviseerde de overheid lokale partijen vorig jaar om hun kandidaten te laten screenen op strafbare feiten. Een belangrijk middel daarbij is de Verklaring Omtrent het Gedrag (VOG), waarmee wordt gecontroleerd of iemands strafverleden problemen kan opleveren voor een publieke functie.

Toch blijkt uit cijfers van het ministerie van Justitie en Veiligheid dat bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2022 minder dan vier procent van de kandidaten zo’n verklaring heeft aangevraagd. In veel van de door RTL onderzochte gevallen was geen VOG opgevraagd of wilden lokale partijen daar niets over zeggen.

Hoogleraar organisatie-integriteit Rob van Eijbergen vindt dat opvallend. Volgens hem is een VOG het minimale dat van kandidaten verwacht mag worden. Hij wijst erop dat wethouders doorgaans veel uitgebreider worden gescreend dan raadsleden.

Kiezers kritisch

Uit een peiling onder leden van het RTL Nieuwspanel blijkt dat kiezers streng oordelen over kandidaten met een strafblad. Een meerderheid van 58 procent zegt al niet te stemmen op iemand die betrokken was bij relatief lichte vergrijpen zoals een vechtpartij of diefstal. Bij ernstige misdrijven, zoals fraude of drugscriminaliteit, loopt dat percentage op tot 92 procent.

De kandidatenlijsten zijn inmiddels definitief vastgesteld. Dat betekent dat ook kandidaten die zijn veroordeeld of verdacht worden van strafbare feiten op het stembiljet blijven staan. Uiteindelijk is het aan de kiezer om te bepalen of zij deze kandidaten geschikt vinden voor een plek in de gemeenteraad.

Bron: RTL Nieuws

Context: wat zit er eigenlijk om je kaas?

Het rode of gele laagje rond veel Goudse en Beemsterkazen bestaat vooral uit polyvinylacetaat, dezelfde kunststof die ook in houtlijm wordt gebruikt. Die coating beschermt de kaas tegen schimmels, bacteriën en vraatzuchtige kaasmijten en voorkomt uitdroging tijdens het rijpen. Voor extra bescherming voegen producenten vaak natamycine toe, een schimmelremmer die in de EU als conserveermiddel E235 is goedgekeurd.

Is het schadelijk als je het toch eet?

Natamycine wordt door Europese en internationale voedselautoriteiten als veilig beoordeeld zolang het alleen als oppervlaktelaag wordt gebruikt. Europese regels schrijven voor dat het middel niet meer mag worden aangetroffen in de kaas zelf op een diepte van 5 millimeter onder de korst. In kleine hoeveelheden levert de coating dus geen direct gezondheidsgevaar op, al worden er wel maag-darmklachten gemeld bij mensen die er veel van binnenkrijgen.

Praktisch advies aan de keukentafel

Voedselveiligheids- en zuivelexperts adviseren om het plastic laagje niet te eten en de rand enkele millimeters onder de coating weg te snijden. De échte kaaskorst daaronder – zonder kunststoflaag – kun je in principe gewoon opeten, al is de smaak vaak pittiger en zouter. Wie het helemaal naturel wil, kan kiezen voor natuurkazen die worden beschermd met schimmelkorst, spekvet of weiboter in plaats van plastic.

De eerste rode vlag is systematische manipulatie: iemand verdraait feiten, schuift schuld naar jou toe en laat je met een vaag schuldgevoel achter. Dit kan subtiel beginnen, met “grapjes” ten koste van jou of zinnen als “je overdrijft” of “je bent te gevoelig”, en eindigen in gaslighting waarbij je eigen geheugen en gevoel ter discussie worden gesteld.

De tweede eigenschap is emotionele kilheid: een opvallend gebrek aan empathie, vooral wanneer jij kwetsbaar bent. Zo iemand toont misschien oppervlakkige sympathie, maar geen werkelijke betrokkenheid; jouw pijn wordt gerelativeerd, weggegrapt of tegen je gebruikt. Op de lange termijn vreet dat aan je zelfvertrouwen en aan het gevoel dat je gevoelens ertoe doen.

De derde rode vlag is impulsiviteit, zeker wanneer die gepaard gaat met risicogedrag en onvoorspelbare stemmingswisselingen. Vandaag ben je op een voetstuk, morgen lijk je lucht; afspraken worden zonder moeite gebroken, grenzen genegeerd. Onderzoek naar manipulatieve persoonlijkheidsprofielen laat zien dat impulsiviteit en gebrek aan berouw vaak samengaan met misbruik van vertrouwen.

"De broeders in Iran" hebben het recht zich te verdedigen tegen de Amerikaans-Israëlische agressie, maar moeten ophouden met de aanvallen op de buurlanden, vindt Hamas. De landen in de betrokken regio moeten "samenwerken om de agressie te stoppen en de broederlijke onderlinge betrekkingen te handhaven".

De olierijke Golfstaten hebben al lange tijd nauwe relaties met de VS, vooral op het gebied van olie en militaire zaken. De VS hebben meerdere bases in de regio of gebruiken bases van die staten. Ze verkopen ook veel wapens aan de Golfstaten.

De schade van de aanslag is beperkt gebleven. De politie en brandweer waren ook snel ter plaatse. Een dag eerder werd brand gesticht bij een synagoge in Rotterdam.

Er zijn camerabeelden van degene die een explosief heeft afgestoken. Die worden onderzocht.

Politie, justitie en de burgemeester zeggen het incident te zien als een gerichte aanslag tegen de Joodse gemeenschap en nemen dit zeer hoog op, aldus Halsema. Ze spreekt van "een laffe daad van agressie". "Een school moet een plek zijn waar kinderen veilig les kunnen krijgen. Amsterdam moet een plek zijn waar Joden veilig kunnen leven", stelt de burgemeester.

Synagoge

De toch al strenge beveiliging van Joodse scholen en instellingen was nog verder opgeschroefd na de aanslag van een dag eerder op een synagoge in Rotterdam en die op een synagoge in het Belgische Luik, aan het begin van de week. Daarom kon de politie in Buitenveldert volgens Halsema direct handelen.

Op sociale media gaan niet-geverifieerde beelden rond van een groep, Islamic Resistance Movement, die de aanslag claimt. Te zien is dat er iets ontploft, waarna er brand ontstaat.

"Ik had geen vermogen. Ik denk hetzelfde als Liam Lawson in Australië”, zo analyseerde Verstappen na afloop bij Viaplay zijn horrorstart. De viervoudig wereldkampioen viel helemaal stil en zag zo’n beetje de hele grid aan hem voorbij gaan."

„Geen balans, geen grip, banden naar de kloten. We gaan wel wat proberen. „Helemaal ruk, daar hoeven we het niet over te hebben”

1. Het snelle politieke eindbeeld: “missie volbracht” In het eerste scenario verklaart president Trump de missie afgerond zodra het grootste deel van de Iraanse raket- en dronelanceerinstallaties is uitgeschakeld. Pregent verwacht dat in een paar weken tot circa 95 procent van deze vaste doelen vernietigd kan worden, waarna het Witte Huis een overwinning kan claimen. Militair gezien blijft Iran dan verzwakt achter, maar het regime hoeft niet per se gevallen te zijn en kan overstappen op asymmetrische methoden.

2. De gevaarlijke gok op regimeverandering van binnenuit Een tweede route is het actief steunen van oppositie en protesten binnen Iran, met inlichtingen, wapens en gerichte luchtsteun tegen repressieapparaat en veiligheidstroepen. Dat is een lang, onzeker en bloedig pad: opstanden laten zich niet plannen in een oorlogskabinet en eerdere pogingen tot ‘regime change’ in de regio hebben vaak tot nieuw geweld geleid. Pregent waarschuwt bovendien dat het Westen de Iraniërs tijd en ruimte moet geven, zonder een nieuwe Irak-situatie te creëren waarin buitenlandse troepen vastlopen in een burgeroorlog.

3. De oorlog die niet echt ophoudt Het derde scenario is misschien het meest realistisch én het meest ongemakkelijk: een langdurige, kleinschalige luchtoorlog op “laag pitje”. Zoals bij de jarenlange campagne tegen Islamitische Staat zouden VS en Israël vanuit de lucht voortdurend nieuwe doelen uitschakelen, terwijl Iran en bondgenoten met raketten en drones blijven prikken. Voor de regio betekent dat een permanente dreiging; voor de rest van de wereld een structureel hogere olieprijs en een economie die leeft met geopolitieke stress als nieuw normaal.

Welke van deze drie uitkomsten ook dichterbij komt, één ding is duidelijk: een oorlog kun je militair beëindigen, maar politiek en maatschappelijk blijft hij nog lang nasudderen.

Die omslag kwam niet netjes geordend tot stand, maar via een mengsel van politieke durf, beleidsexperimenten en georganiseerde chaos. Parkeerplaatsen verdwenen en werden terrassen, kades langs de Seine veranderden in wandelzones, meer dan 300 straten rond scholen werden afgesloten voor auto’s zodat kinderen er kunnen spelen. Tegelijk koos Parijs voor een frontale aanval op de vanzelfsprekendheid van de privéauto in de stad: hogere parkeertarieven, minder ruimte op de weg en een expliciete politieke boodschap dat de stad niet langer “opslagplaats voor blik” is

Een veelgehoord argument van tegenstanders – dat autoluw beleid de economie zou schaden – blijkt voor Parijs vooralsnog niet te kloppen. De Franse hoofdstad staat nog steeds in de wereldwijde top van economisch krachtige steden, terwijl het autoverkeer dus spectaculair is afgenomen. Onderzoek elders laat zien dat loop- en fietsvriendelijke straten gemiddeld meer omzet genereren voor de lokale middenstand dan klassieke autostraten. De vraag is eerder: waarom zouden dure, schaarse vierkante meters in binnensteden nog worden opgeofferd aan stilstaande auto’s?

Opvallend is wel dat de revolutie vooral binnen de stadsgrenzen succesvol is. Slechts 28 procent van de Parijse huishoudens bezit nog een auto, maar in de voorsteden is men veel afhankelijker van de auto en is het OV minder fijnmazig. Parijs investeert daarom miljarden in nieuwe metrolijnen en snellere busverbindingen, terwijl ook e-bikes langere woon-werkafstanden overbrugbaar maken. De les: een autoluwe binnenstad kan niet zonder aantrekkelijk alternatief voor wie van buiten komt.

Een laatste, ongemakkelijke les gaat over de fiets zelf. In Parijs zijn fietsers inmiddels zó dominant dat agressief rijgedrag en rode-lampen-negeren tot nieuwe ergernissen leiden. Ook de fiets vraagt om regels, handhaving en ruimte. Anders ruilt de stad de ene vorm van verkeersdominantie in voor de andere.

Voor Nederlandse steden is Parijs daarmee geen blauwdruk, maar wel een stresstest van het debat: als zelfs de autostad bij uitstek in twintig jaar tijd kan kantelen, hoeveel uitstel hebben wij dan nog?

In Auron wordt zaterdag veel sneeuwval verwacht en temperaturen rond het vriespunt. Daarom ligt de aankomst bijna 800 meter lager. De laatste tientallen kilometers lopen licht omhoog.

Jonas Vingegaard leidt in het algemeen klassement met 3.22 minuten voorsprong op Daniel Felipe Martínez.

Het is al het derde jaar op rij dat de organisatie door winterweer zijn koninginnenrit naar Auron moet aanpassen.

"In een eerdere versie van dit artikel stond een passage over het huren van een Airbus door Nederlanders en een foto die vermoedelijk niet voldeden aan onze journalistieke richtlijnen", schrijft De Telegraaf vrijdag onderaan het artikel. "De betreffende passage en de foto zijn verwijderd."

Hoofdredacteur Kamran Ullah legt uit dat afgelopen weekend door tips van lezers al "sterke twijfels" ontstonden over de echtheid van de foto. Daarop is geprobeerd opnieuw contact te leggen met de bron om na te gaan "hoe het nu precies zit", wat niet lukte. "We kunnen niet meer garanderen dat het verhaal klopt."