Zes Theorieën van Alles

Het ultieme doel van de natuurwetenschap is wel het vinden van een Theorie van Alles, één theorie die alles beschrijft wat er in het heelal is gebeurd. De Theorie van Alles, als deze tenminste ooit ontdekt wordt, beschrijft het universum op de meest fundamentele schaal en zal zorgen voor een compleet begrip van de werking der natuur.
De beroemde, rolstoelgebonden, natuurkundige Stephen Hawking zei ooit over zo’n definitieve theorie: ‘Dit zal de ultieme triomf van de menselijke rede zijn. Op dat moment zullen we eindelijk God in zijn ziel kunnen kijken.’
Helaas schiet het niet echt op met de zoektocht naar de Theorie van Alles. NewScientist zet zes mogelijke kandidaten voor deze plaats op een rijtje.

Snaartheorie. Misschien wel de meest bekende kandidaat, en in ieder geval de meest hoopvolle. In de snaartheorie gaat men ervan uit dat de kleinste deeltjes geen deeltjes zijn, maar miniscule snaartjes. Die op verschillende manieren kunnen trillen en zo deeltjes met uiteenlopende eigenschappen lijken te vormen. Ook leuk: de snaartheorie suggereert dat er niet drie maar tien ruimtedimensies zijn.
Quantum Loop Zwaartekracht. Klinkt als rechtstreeks afkomstig uit een star trek film. Deze theorie gaat er vanuit dat de ruimte zelf bestaat uit bouwsteentjes. De verbindingen tussen die bouwsteentjes vormen de deeltjes die we kennen.
CDT (Causal Dynamical Triangulations) lijkt op Quantum Zwaartekracht. In CDT denkt men dat niet alleen de ruimte, maar ook de tijd bestaat uit kleinste bouwsteentjes, bouwsteentjes van de ruimtetijd dus. Deze theorie kan jammer genoeg niet het bestaan van materie (en mensen) verklaren.  
Quantum Einstein Zwaartekracht. De zwaartekracht lijkt in voorgaande theorieën op de kleinste schaal extreem sterk te worden. Deze theorie gaat uit van een elementaire ‘kleinst mogelijke afstand’. Op nog kleinere schaal heeft zwaartekracht geen betekenis meer.
Quantum Graphity. Helemaal mooi: in deze theorie bestaat ruimte en tijd helemaal niet! Bij de oerknal bestond er iets wat alleen leek op ruimtetijd, met hoge abstractie. Tijd en ruimte is nu slechts een illusie. (natuurkundig onderlegde lezers worden uitgenodigd onder de link te kijken, en de redactie te verlichten.)
Interne relativiteit. Deeltjes hebben een eigenschap die ‘spin’ heet, dit beschrijft een deeltje als het ronddraait. Wij zijn het resultaat van die spins, we zouden dus niet bestaan als deeltjes niet zouden rondtollen.

Bron(nen):   NewScientist