Waarom we opgewekte mensen soms vervelend vinden

Al stoten ze op maandagmorgen drie keer een kop koffie om, na zich te hebben verslapen en te zijn nat geregend op de fiets, de positivo’s blijven lachen. En dat vinden best veel mensen irritant. Niet omdat ze jaloers zijn op hun blijmoedige karakter, maar omdat de vrolijke Franzen er weinig begrip voor hebben dat andere mensen niet zo opgewekt zijn, blijkt uit onderzoek van Yale.

De onderzoekers vergeleken het geluksniveau van 121 deelnemers. Die moesten een inschatting maken van hun empathisch vermogen. Daarna kregen ze video’s te zien met speeches over positieve en negatieve onderwerpen. De deelnemers moesten aangeven hoe zij zich voelden en inschatten hoe de spreker in de video zich voelde. Ter vergelijking werd aan de sprekers hetzelfde gevraagd.

Daaruit bleek dat de deelnemers met een opgewekte persoonlijkheid minder goed waren in het detecteren van negatieve emoties dan de anderen, maar beter in het herkennen van positieve gevoelens. Bovendien ontdekten de onderzoekers dat hoe blijer iemand is, hoe hoger die persoon zijn of haar gevoel voor empathie inschat, terwijl dat niet zo is.

Eeuwig opgewekte mensen maken ons dus niet jaloers, maar we ergeren ons aan het gebrek aan begrip. Een gesprekspartner voelt zich niet altijd gehoord door een positivo.

 

Bron(nen):   De Standaard       

6 Reacties Doe mee met de discussie →


  1. AT

    Daarom vond ik Emiel Ratelband ook bloed bloed bloedirritant. Gelukkig is die gast verdampt en is zijn enige relatie met Nederland nog een lopende rechtszaak.

  2. Lex Hupe

    Het is niet “we irriteren ons aan” maar al heel lang “we ergeren ons aan”. Irritant!

  3. Windows 8

    Waarom we dit soort artikels irritant vinden.

  4. Meneer Dick

    Het zijn daarom ook sukkels en zwartgalligen, de mensen die een hekel hebben aan onder andere Gerrit Zalm, Mark Rutte, Eric Wiebes. Ik vind zelf dat Halbe Zijlstra de leukste lach heeft, niet schaterend zoals Zalm of breed zoals Rutte, maar met van die pretoogjes.
    Tja, de mensen, die niet alleen gelijk hebben maar ook gelijk krijgen, hebben de grootste lol.

  5. Annemiek van der Krogt

    Herkenbaar: ik kan me ook ergeren als ik begrip nodig heb en ik op dat moment mensen tref die ik bestempel als positivo. Maar is dat omdat ze niet goed inschatten hoe verdrietig, vertwijfeld of radeloos ik mij voel? Betekent het juist detecteren van (negatieve) gevoelens van anderen dat je een groot empathisch vermogen hebt? Of gaat empathie over je intentie om naar de ander te luisteren en te horen hoe die zich voelt en wat hij nodig heeft? Zit het hem daar in dat we ons ergeren? Dat mensen die zich doorgaans opgewekt en blij voelen mogelijk een andere behoefte hebben dan helpen of begrijpen? Mogelijk willen zij zich blij en opgewekt blijven voelen. Misschien willen ze de pijn niet voelen die ze ervaren als ze worden geconfronteerd met ‘negatieve’ emoties. Wij weten niet wat er achter dat lachende gezicht schuilgaat. Maar al helemaal niet kunnen we anderen verplichten om naar ons te luisteren. Als we dat van hen eisen, stuiten we op weerstand. Dus blijven we ons ergeren of nemen we de verantwoordelijkheid voor het vervullen van onze behoefte aan begrip? Bijvoorbeeld door empathisch naar onszelf te luisteren. Of een goede vriendin te bellen die onze gevoelens en behoeften wel wil horen. Als we onze gevoelens serieus nemen, ontdekken we dat er 101 mogelijkheden zijn om onze behoefte aan begrip te vervullen. En dan ergeren we ons niet meer aan mensen die we als positivo bestempelen. We kunnen dan misschien zelfs hun geluk zien en dit een beetje met hen mee vieren.

Reacties niet toegestaan