PAAZ – een psychiatrische roman met gratis depressieve kerstbalkaarten

‘Als beesten in een terrarium leven we hier, weggestopt in een glazen huis zodat we veilig – voor ons? voor de wereld – geobserveerd en bestudeerd kunnen worden.’

Zo beschrijft Myrthe van der Meer haar 5 maanden durende opname op de PAAZ, Psychiatrische Afdeling van een Algemeen Ziekenhuis, in haar gelijknamige autobiografische roman, PAAZ. Het citaat is tekenend voor de schrijfstijl van Van der Meer: beeldend, beschrijvend, sec. Rake observaties en analyses in compacte zinnen. Het boek leest als een trein.

Welkom in de wondere wereld van de afdeling psychiatrie. De hoofdpersoon, Emma, beschrijft hoe ze wordt ingelijfd in het regime van de afdeling, zich voegt in de groep en kennis maakt met de meest absurde regels.

‘Als werkelijk alles meezit en alle patiënten braaf zijn geweest, dan volgt de ultieme beloning: de tuindeuren worden van het slot gehaald …’

Emma heeft een ‘zeer actieve doodswens’, de reden voor haar opname. Ze begrijpt wel dat de hulpverleners het niet zullen toestaan dat ze zich van het leven berooft, maar als de actieve suïcideplannen weg zijn, is voor haar de kous af. Een passieve doodswens vindt zij heel normaal. Ze gaat ervan uit dat iedereen zo denkt. Dat blijft nog lang zo: ‘Op slechte dagen wil ik dood. Op goede dagen wou ik dat het allemaal voorbij was.’

Doorleefde beschrijvingen van haar depressie ook. Dit zou verplichte literatuur moeten zijn voor wie ooit met depressieve mensen te maken krijgt en wie heeft dat niet?

‘Er is iets kapot in mijn hoofd. Er is alleen nog maar grijs. Een dik, traag grijs dat mijn schedel verzwelgt en stroperig de kamer binnenkruipt.’

‘Er is niets meer dan pijn, wanhoop en leegte, er is nooit iets anders geweest en er zal nooit iets anders zijn, als ieder gevoel dood is vanbinnen, en je alleen aan de oppervlakte nog een beetje leeft.’

Absurd, hard, soms wrang, soms hilarisch zijn de situaties op de afdeling. Een suïcidepoging mislukt, het touw was te lang: ‘Even blijft het stil. Dan barsten we in een ongenadig hard lachen uit.’

Maar het is geen lolletje: medicatie slaat niet aan, een overgevoeligheidsreactie wordt bijna haar dood, uit de isoleer klinkt gekrijs, een terminale patiënt wordt op de paaz geparkeerd omdat er elders geen plaats is, haar kamergenote valt iedere nacht stuiptrekkend uit bed, mensen gaan naar huis en komen slechter weer terug, een hand die zich koud om je luchtpijp sluit, … Het mag een wonder heten dat je in een dergelijke setting beter kunt worden, maar het is een onbetwist voorrecht dat je daar als lezer getuige van mag zijn.

Het boek is inmiddels een bestseller geworden en aan zijn tweede druk toe (maar dan zonder de kerstkaarten).

PAAZ
Een psychiatrische roman
Myrthe van der Meer
€ 17,95
The House of Books
ISBN 9789044336672

Bron(nen):   The House of Books  Myrthe van der Meer    

3 Reacties Doe mee met de discussie →


  1. Riannemaas

    Depressie is iets verschrikkelijks. Vooral het onbegrip door je omgeving. Een gebroken been heeft veel meer positieve aanzien.

  2. sjors

    dit wens ik niemand toe..opgenomen worden in een psychiatrische inrichting, het is werkelijk het meest verschrikkelijke wat een mens kan overkomen! Het complete menszijn wordt van je afgenomen. Het kan ook geen kwaad dat dit de wereld in komt. Mensen behandelen je als grof vuil. Je slaapt haast in een isoleercel! Zo noem ik het maar even. En dan wordt er gezegd dat je dan wordt opgenomen omdat je een psychiatrische stoornis hebt! Mensen zitten zo kort op je lip dat je niet eens meer normaal kunt ademhalen, en constant je hele zelfzijn onderuit wordt gehaald! Je wordt doodgemaakt, elke emotie wordt afgevlakt. Dit mag de hele wereld weten en daarbuiten, en ik denk dat ik voorlopig nog niet stop met schrijven! Ik denk dat ik nu pas begin eigenlijk! Ik zal door strijden totdat ik niet meer kan! Dit lucht in ieder geval al heel veel op dat ik dit kan schrijven! Ik heb zo zogenaamd wat verkeerds hebben gedaan. Nou ik kan vertellen ik ben gewoon een gezonde jongen, waarbij studies misschien niet altijd gelukt zijn, maar dan verdien ik het bij lange na niet om zo behandeld te worden. Hier wil ik mijn ouders ook even de schuld van geven! Zij hebben me hier in gezet als het ware. Ook de hulpverleners hebben het “beste” met je voor! Bij sommige is dat ook echt zo! Maar ik leef nog liever op straat dan dat ik ik zo een gekkenhuis wordt opgenomen waar ik nu in zit! Spaarnepoort ziekenhuis Hoofddorp! Ik hoop dat dit verhaal naar buiten komt en iedereen dit zal lezen, zonder dat ik ook maar een keer geinterrumpeerd wordt. Zo als hier contstant gebeurd! En het onmogelijk is om zinnen af te maken! Ik zal vechten tot het einde om hier uit te komen. Niet met handen dan wel met woorden! Tot aan me dood! Zoals ik eigenlijk al ben! Ik ben al afgeschreven!

  3. vrouwtjetheelepel

    geweldig boek, bewijst eens te meer dat de zogenaamde deskundigen niets weten waaraan een patiënt iets heeft. menselijk contact lijkt me het sleutelbegrip voor de mogelijkheid van herstel van wat door mensen kapot is gemaakt.

Reacties niet toegestaan