Drie verrassende psychologische effecten van koffie  

Als er over koffie wordt geschreven, gaat het meestal over de gevolgen ervan voor onze gezondheid of de heilzame werking van cafeïne. Minder bekend zijn deze drie effecten.

1. Koffie maakt je optimistischer
Psychologen deden een experiment waarbij deelnemers twee tot drie koppen koffie namen een half uur voor ze verbale testen moesten uitvoeren. De cafeïne bleek de verwerking van positieve woorden te verbeteren, maar niet die van neutrale of negatieve woorden. Volgens de onderzoekers komt dat doordat cafeïne de aanmaak van de neurotransmitter dopamine stimuleert in de taalgebieden van de hersenen.
 
2. Door hete koffie vind je anderen aardiger
Om te testen of fysieke warmte ook leidt tot psychische warmte lieten onderzoekers proefpersonen een kop hete koffie of een kop ijskoffie vasthouden. Daarna kregen ze een omschrijving te zien van een persoon. Degenen die de hete koffie vast hadden gehouden, beoordeelden de vreemde persoon als aardiger, warmer en vrijgeviger dan degenen met de ijskoffie in hun handen.
 
3. Hoe koffie smaakt, hangt af van de kleur van de kop
Proefpersonen kregen een warme café latte uit een witte, blauwe of glazen kop. Ze vonden de koffie sterker smaken als ze hem uit een witte kop dronken in vergelijking met de doorzichtige kop. Ook smaakte hij minder zoet uit de witte mok vergeleken met de andere twee. Dat zou te maken hebben met het grote kleurcontrast tussen de witte kop en de zwarte koffie. De koffie lijkt daardoor zwarter wat maakt dat mensen hem als sterker en minder zoet ervaren.
 
Caffeine Improves Left Hemisphere Processing of Positive Words. Kuchinke L, Lux V (2012) PLoS ONE 7(11): e48487. doi:10.1371/journal.pone. 0048487
Experiencing Physical Warmth Promotes Interpersonal Warmth. Lawrence E. Williams and John A. Bargh. Science. 2008 Oct 24; 322(5901): 606–607. doi:  10.1126/science.1162548
Does the colour of the mug influence the taste of the coffee? George H Van Doorn, Dianne Wuillemin and Charles Spence. Flavour 2014, 3:10 DOI: 10.1186/2044-7248-3-1

Bron(nen):   Psychology Today