Seksslavin van IS-2: “Ik zal nooit meer dezelfde zijn”: een voormalige seksslaaf van IS praat

De jezidische Nadia Murad was nog maar negentien toen haar dorp in Sinjar, in het noorden van Irak, veroverd werd door troepen van de Islamitische Staat. "Ze vielen binnen op 3 augustus. De IS-emir [leider] zei tegen ons dat we het zouden overleven als we ons zouden bekeren, maar niemand was daartoe bereid," vertelt ze. Vice sprak met Nadia, die ontkwam en de wil dat de wereld weet van het lot van de slavinnen. Fragmenten uit dat gesprek Lees hier het hele interview. De vrouwen werden gescheiden van de mannen. De laatste werden gedood.

"We konden alles zien – sommige mannen werden neergeschoten, anderen werden onthoofd. Ook werd er een groep mannen afgevoerd in bussen. Mijn zes broers werden ook op die manier vermoord."

Murad was één van de duizenden vrouwen die als seksslaaf gevangen gehouden worden door de jihadstrijders van IS. Ze woont nu in Duitsland, en hield in december een toespraak voor de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties over de martelingen en mishandelingen die onderging als gevangene van IS.

 Anoniem beschreef ze tot in de gruwelijkste details hoe ze mishandeld en verkracht werd, en telkens doorverkocht werd aan andere IS-soldaten van verschillende rangen. Uiteindelijk bracht ze acht maanden in gevangenschap door. In die acht maanden was ze eigendom van dertien verschillende IS-strijders, die haar opsloten en lieten verhongeren.

Ze heeft littekens,  veroorzaakt door strijders van haar eerste eigenaar, een bevelhebber die Salman heette. Ze hadden brandende sigaretten op haar huid uitgedrukt. Na haar eerste, mislukte ontsnappingspoging, had Salman zijn mannen het bevel gegeven om haar één voor één te verkrachten. "Ik vond een klein raampje waar ik uitgeklommen ben, en ben toen van de tweede verdieping naar beneden gesprongen. Maar ik werd betrapt door één van zijn lijfwachten en hij bracht me terug. Die sprong had mijn dood kunnen betekenen, en later dacht ik er vaak aan hoe graag ik toen dood had willen gaan."

Murad ontsnapte uiteindelijk toen haar laatste eigenaar, een buschauffeur die voor IS werkte, op pad ging om een abaya voor haar te kopen, zodat ze naar zijn huis buiten Mosul konden reizen.

"Ik besloot hier openlijk over te praten omdat ik mijn verhaal wil vertellen, en ik wil vertellen wat er met mij is gebeurd, en wat nog steeds gebeurt met al onze vrouwen die in handen zijn van IS. Dit is wat er met mij is gebeurd. Ik werd aan deze gruwelijkheden onderworpen, en overal waar ik kom, hebben mensen medelijden met me, maar er worden nog steeds geen reddingsoperaties op touw gezet."