Hoe ik leerde drinken

Drinken doen we natuurlijk allemaal, maar veel te vaak wordt er onvoldoende bij nagedacht hoe je dat zou moeten leren
De bedoeling is dat drinken een aanvang neemt als je volwassen bent, maar zo zijn we niet getrouwd. Het begint veel eerder en dikwijls in een gezelschap (andere kinderen) waarin niet wordt toegestaan dat iemand de beker aan zich voorbij laat gaan. 
Hierna liggen grofweg 2 vervelende mogelijkheden op de loer: je gaat teveel drinken en/of je gaat vieze dingen drinken. Teveel drinken is verslavend, leidt tot bittere ellende en doorgaans gaat er dan van alles kapot. 
Vieze drank drinken is in zekere zin ook dramatisch, want het snijdt de pas af van alles wat lekker is. In die zin zijn de eerste schreden op het zuippad niet veelbelovend, want ze spelen zich immers maar al te vaak af in de vieze-bier-regionen.
Ja, beste lezers, het is werkelijk niet te geloven hoe smerig die gele pis meestal is – ook jaren na het eerste glas – en hoe we dit slechts – ook ver na de adolescentenjaren – tot ons nemen in gezelschap (sociale dwang) en in benevelde staat. Want wie de zaken nuchter beschouwt, zou nooit ook maar 1 glas bier tot zich nemen en dat een bedrijf als Heineken zo groot en machtig is, is wat ons betreft de triomf van de marketingafdeling.
Echt leren drinken is een kunst die lang niet iederen verstaat; er moeten offers voor worden gebracht en alleen wie zich inspant, zal hiervan ook de vruchten plukken.
Achter de link het verhaal van Alyssa Rosenberg, getiteld: ‘How I learned to Drink.’

Bron(nen):   The Atlantic Monthly